• Արթուր Ղազինյան
  • Լենինգրադ քաղաքը արդեն 20 տարի գոյություն չունի, իսկ Երևանում աչքի լույսի պես պահում ենք Լենինգրադյան փողոցը։ Ո՞ւմ պատվին, քաղաքի՞, թե՞ Լենինի: Պատասխանն ավելի քան պարզ է, Լենինի, որովհետև այդ անունով քաղաքն արդեն չկա։ Նունը ցերաբերվում է Կասյանին, որին հետմահու պետք է դատապարտել հայրենիքի դավաճանության համար, բայց ունենք փողոց դրա անունով։  Չկասկածեք, որ կասյաններ կան նաև հիմա, մեր մեջ են։ Փորձեք նախաձեռնել փողոցի անվանափոխություն ու տեսեք քանի կասյաններ կհայտնվեն . . . ես կողմ եմ լյուստրացիային, և սովետիկուսների անունով փողոցները անվանափոխելու նախաձեռնությունը կբացահայտի դրանց։ Ավելի լավ է հիմա բացահայտվեն, քան ավելի ճակատագրական պահի։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10207507415923720 ...

    Կարդալ ավելին
  • Արթուր Սարգսյանի` Հաց բերողի անժամանակ և ողբերգական վախճանի կապակցությամբ հայտնում եմ իմ խորը ցավակցությունը Արթուրի հարազատներին, բարեկամներին և ընկերներին: Բայց, միևնույն ժամանակ, ցանկանում եմ ընդգծել մի քանի հանգամանք. 1. Իրավական Անհրաժեշտ է քննություն իրականացնել՝ պարզելու համար կալանքը՝ որպես խափանման միջոց կիրառելու հիմնավորվածությունը և կալանքի կիրառման և անձի կյանքից զրկվելու պատճառա-հետևանքային կապը։ 2. Քաղաքական Արթուրի անժամանակ մահը քաղաքական դիվիդենտներ ստանալու նպատակով շահարկելը անթույլատրելի է` անկախ մինչ այդ քաղաքական ուժերի կողմից Արթուրի անձի նկատմամբ ունեցած դիրքորոշումից։ 3. Չի կարելի նույնացնել Սասնա ծռերին և Արթուրին` վերջինիս դարձնելով խմբի մաս կամ գործողության մասնակից: Արթուրը` իր տեսակին և բնույթին համապատասխան, ուղղակի սնունդ է հասցրել սոված մնացած մարդկանց և ես, դատելով Արցախյան հերոսամարտի ժամանակ նրա կողմից կատարած նույնատիպ արարքներից, համոզված եմ, որ Սասնա ծռերի կողմից կատարված գործողության հետ համաձայնությունն ու աջակցությունը պարտադիր պայման չէին նրանց սնունդ հասցնելու գործում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10206511727712137 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջերս հաճախ է խոսվում «ազգային վստահության» կամ «համաձայնության» կառավարության ձևավորման անհրաժեշտության կամ ցանկության մասին, բայց մինչև վերջ չեմ կարողանում հասկանալ, թէ ինչ է նշանակում այդ «վստահությունն» ու «համաձայնությունը»։ Այն ինձ հիշեցնում է երբեմնի տարածում գտած «ազգային գաղափարախոսությունը», որը, ինչպես ցույց տվեց ապագան, իրոք կեղծ կատեգորիա է։ Ում կողմից է վստահված կամ համաձայնեցված այդ կառավարությունը???  Նորմալ իրավիճակներում այդ համաձայնությունն ու վստահությունը ձեռք է բերվում խորհրդարանում ներկայացված բոլոր քաղաքական ուժերի միջոցով, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր գաղափարախոսությունն ու համապատասխան ընտրազանգվածը։ Այլ խոսքերով ասած, ազգային վստահությունը կամ համաձայնությունը պետք է հիմնված լինեն ներկայացուցչության վրա, իսկ այն առկա է լինում բացառապես խորհրդարանում, որն ունի բացարձակ լեգիտիմություն և արտահայտում է հասարակական տրամադրությունները։  Բայց կարելի է արդյոք այդ բանաձևը կիրառել մեր խորհրդարանի վրա?? Հարցն արդեն հնչում է քաղաքական սատիրայի ոլորտից, որովհետև մեր այսօրվա խորհրդարանում ներկայացված քաղաքական ուժերի կողմից ձևավորված ցանկացած կառավարություն ոչ միայն չի կարող արտահայտել որևէ համաձայնություն, այլ նաև ուղղակի կքանդի պատկերացրած վստահության բոլոր կանոնները։ Պետք է խոստովանել, որ անկախացումից 25 տարի հետո մենք դեռ չենք կարողացել ձևավորել բազմակուսակցական քաղաքական համակարգ, քանի որ ֆորմալ առումով խորհրդարանում առկա գրեթէ բոլոր քաղաքական ուժերը, չնայած որ գործում են տարբեր անուններով, հետապնդում են բացառապես մեկ նպատակ. ամրապնդել միակուսակցական կառավարման հիմքերը և ձգտել հնարավորինս մոտ գտնվել այդ կառավարմանը՝ օգտվելով դրա բարիքներից։ Հիմա մենք ուզում ենք ում կամ ինչը վստահել այդ ուժերին, ազգը, ժողովուրդը թէ պետությունը։ Անկեղծ ասած, ես նույնիսկ իմ շանը, որին, պետք է խոստովանեմ, շատ եմ սիրում, չէի վստահի այդ «համաձայնության» կամ «վստահության» կառավարությանը»։ Իսկ եթե քաղաքագիտությունը կարող է առաջարկել այդպիսի կառավարության ձևավորման այլ աղբյուր, ապա ուրախ կլինեմ իմանալ այդ մասին, ու թերևս կքննարկեմ շանս այդ կառավարությանը վստահելու հարցը))) Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10205074999634833 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դատելով Պուտինի Ադրբեջան կատարած այցելության նախօրեին տված հարցազրույցի ԼՂ հակամարտությանը վերաբերվող հատվածում արված ձևակերպումներից, ռուս-թուրք-ադրբեջանական մեծ առևտուրը պետք է ընթանա երեք փուլով՝ երեքն էլ Հայաստանի ու Արցախի շահերի հաշվին։ Առաջին փուլում Ռուսաստանը կհարկադրի Հայաստանին դուրս բերել զորքերը հինգ շրջաններից, երկրորդ փուլում աճուրդի կդրվեն Լաչինն ու Քելբաջարը, իսկ երրորդում՝ Լեռնային Ղարաբաղը։ Առևտրի ընթացքը կախված կլինի Թուրքիայի ու Ադրբեջանի կողմից իրենց պարտավորությունների կատարման ընթացքից, այլ խոսքերով ասած, եթե իրանց խելոք պահեն։ Իսկ խելոք պահելը խիստ կասկածելի է, հաշվի առնելով Էրդողանի էքսցենտրիկ ու անկանխատեսելի բնավորությունն ու Թուրքական դիվանագիտության դարերով արմատացած «գցելու» ավանդույթները։ Այս փուլում Թուրքիան պետք է «գցի» ԱՄՆ-ին ու Եվրոպային՝ մտցնելով մահապատիժն ու հրաժարվելով ժողովրդավարության հիմնարար ինստուտներից։ Որպես դրա հետևանք Թուրքիաին կհեռացնեն Եվրոպայի խորհրդից, իսկ երկարաժամկետ հեռանկարում նաև ՆԱՏՕ-ից՝ եթե իհարկե Թուրքիան ԱՄՆ-ից չստանա սյնպիսի առաջարկություն, ինչից այն չի կարող հրաժարվել։ Այդ դեպքում Թուրքիան արդեն «կգցի» Ռուսաստանին, ինչը ռուսները շատ լավ հասկանում են և չեն շտապում բավարարել Թուրքիայի բոլոր պահանջները։ Ադրբեջանն այստեղ որպես ինքնուրույն խաղացող հանդես չի գալիս, այլ սոսկ հայտնվել է ռուս-թուրքական մերձեցման հիմնական շահառուի կարգավիճակում։ Թերևս դրանով է պայմանավորված Պուտինի կողմից Լաչինի ու Քելբաջարի վերաբերյալ լռությունն ու դրանք ԼՂ-ի «առավել ամուր կարգավիճակի» հետ փոխկապակցումը։  Իսկ «հաղթողներ և պարտվողներ չեն լինելու» թեզը շրջանառության մեջ է դրված հայկական լսարանի համար՝ ցույց տալով որ ձեր «մեծ ախպերը» ձեր մասին չի մոռացել։ Այս ծրագրում մենք արդեն պարտված ենք, քանի որ ստիպված ենք լինելու զիջել արյունով գրաված 5 շրջանները՝ հանուն Ռուսաստանի մեծ տարածաշրջանային ծրագրերի ու հեռահար կայսերապաշտական նկրտումների։ Ինչպես ասում էր դասականը՝ թքած Հայաստանի վրա ‪#‎թքածհայաստանիվրա‬ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10205068987924544 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ձևավորվում է ռուս-թուրք-արդբեջանական դաշինք, որին փորձ է արվում ներգրավվել Իրանին։ Հայաստանը նորից մեկուսացվում է տարածաշրջանային ծրագրերից՝ հօգուտ Ադրբեջանի, և որ ամենավիրավորականն է՝ Ռուսաստանի նախաձեռնությամբ։ Այս դաշինքին հակակշռել կարող են միայն Իրանն ու Հայաստանը, որոնք, մեղմ ասած, այնքան էլ ոգևորված չեն ռուս-թուրք-ադրբեջանական դաշինքով։ Միացյալ նահանգներն ու ԵՄ պետք է օգտագործեն Իրանի և Հայաստանի գործոնը՝ թույլ չտալու համար Պուտին - Էրդողան վտանգավոր մերձեցումը։ Իսկ Հայաստանն էլ պետք է պատրաստ լինի ներքին քաղաքականությունը հարմարեցնել ստեղծված նոր իրավիճակին՝ Արևմուտքի խնդիրը հեշտացնելու և այս բերմունդյան եռանկյունու կողմից հնարավոր հակահայկական որոշումները վիժեցնելու համար։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10205064797339782 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օգոստոսի 8-ին Բաքվում հանդիպելու են Ռուսաստանի, Իրանի և Ադրբեջանի ղեկավարները՝ տարածաշրջանային պնդիրներն ու հեռանկարները քննարկելու համար։ Հանդիպումը նախաձեռնել է ՌԴ նախագահը՝ նպատակ ունենալով տնտեսական և առևտրային կամուրջ դառնալ Թուրքիայի և Իրանի միջև։ Սակայն այստեղ խնդիրն այլ է. ինչու այս հանդիպումը չի կայանում Երևանում??? Հայաստանը մեկ գիշերում միացավ ԵՏՄ-ին՝ դադարեցնելով 20 տարի ընթացող եվրոպական ինտեգրման գործընթացը, կորցնելով տեսանելի ապագայում նորմալ պետություն ունենալու հույսն ու հեռանկարը, իսկ դրա դիմաց Պուտինը մտահոգված է Ադրբեջանի տնտեսական խնդիրներով, ջանքեր է գործադրում Իրանական տրանզիտը իրագործել Ադրբեջանի տարածքով։ Այս իրավիճակում տրամաբանական կլիներ, որ Պուտինը մտածեր իր «ռազմավարական դաշնակցի»՝ Հայաստանի տնտեսական վիճակի մասին, սակայն, կարելի է արդեն հաստատապես փաստել, որ Պուտինը՝ իր ամբողջ քաղաքական թիմի հետ միասին, սարսափում է ուժեղ, տնտեսապես զարգացած, կայուն ու ինքնիշխան Հայաստանից, հետևաբար, ջանք չի խնայում Ադրբեջանին ուժեղացնելու, և դրա արդյունքում Հայաստանին ստորացնելու համար։ Ինչպես կասեր դասականը. թքած Հայաստանի վրա ‪#‎թքածհայաստանիվրա‬ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10205055659591344 ...

    Կարդալ ավելին
  • Միջնադարում թագավորները պալատական ծաղրածուներ էին պահում, որոնք ասում էին այպիսի բաներ, որոնք թագավորները չէին ցանկանում ուղղակիորեն ասել։ Հիմա նույն վիճակը Ռուսաստանում է, թագավորը՝ Պուտինը, ինչ որ բան է ուզում ասել հայերին, բայց դա անում է իր պալատական ծաղրածուի՝ Ժիրինովսկիի բերանով։ Հիմա էտ ծաղրածուին պետքա հասկացնել, որ ինքն էլ, իրա թագավորն էլ գլուխները պատին են տվել ու ամվողջ հայ ազգը շատ բարձր դիրքից Թքած ունի իր ու իրան շրջապատող բոլոր կոռուպցիոներ, ավազակ ու թալանչի արքունիքի վրա։ Ու մի բան էլ, ամեն կեղտոտ ու հարբեցող կենդանի իրավունք չունի բարձրաձայն արտաբերել Հայի ու Հայաստանի անունը, իսկ ծաղրածուներին պետքա կապած պահել ու ժամանակին կերակրել . . . Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10205025848046074 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հետևելով ռուս-թուրքական սիրավեպին և դրան ուղեկցող դրամային ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն է, կարծես Պուտինն ու Էրդողանը իրարից խռոված սիրահարված զույգ լինեն: Երկուսն էլ շատ ուզում են իրար, կարոտել են, բայց համ էլ գոռոզ են պահում իրանց, առաջին քայլը չեն ցանկանում իրենց անել . . . Ռուսաստանը այս պարագայում աղջկա դերումա, ասումա մինչև Թուրքիան ինձնից ներողություն չխնդրի, չեմ բարիշի, իսկ Թուրքիան` տղան, չի ցանկանում զիջել, դե հետագայում ընտանիքա, բանա . . . Բայց այ քեզ հրաշք, Էրդողանը սրտաճմլիկ նամակ է գրում, իսկ Պուտինը այնտեղ տեսնում է գոյություն չունեցող <Ներիր ինձ> արտահայտությունը: Դե հասկանալիա, սիրող սիրտա, տեսնումա այն ինչ որ իր սիրտն է ուզում տեսնել . . . Մի խոսքով, մերօրյա Ռոմեոն ու Զուլյետտան Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10204829620220501 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ինչ տրամաբարությամբ ու սկզբունքներով են առաջնորդվում Հայաստանի իշխանությունները Հայաստանի արձաններ տեղադրելու մասին որոշում կայացնելիս? Ինձ մոտ տպավորություն կա, որ տվյալ անձի միայն ազգությամբ հայ լինելը բավարար է նրա արձանը Երևանում դնելու համար և հատկապես սովետական ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ռազմական գործիչների պարագայում: Մինչդեռ իմ խորին համոզմամբ անձի միայն հայ լինելը դեռ բավարար նախապայման չէ նրան մեծարելու ու հիշատակը հավերժացնելու համար: Նախ պետք է հասկանալ, ինչ է արել այդ մարդը Հայաստանի ու Հայ ժողովրդի համար, որն է նրա վաստակն ու ներդրումը Հայաստանի կայացման ու զարգացման գործում, ինչ ազդեցություն է ունեցել համամարդկային արժեքների ու գաղափարների զարգացման ու տարածման գործում: Հայաստանի պատմությանը հայտնի են մեր ազգի ու պետության համար հսկայական ու անգնահատելի վաստակ ունեցող մարդիկ, որոնց արձանները չկան Երևանում: Իսկ ինչու ենք հեռու գնում? Նորանկախ պետության ստեղծման, պաշտպանության ու զարգացման գործում ֆանտաստիկ ներդրում ունեցած մարդկանց հիշատակը հավերժացնող որևէ հուշակոթող չունենք, օրինակ Վիկտոր Համբարձումյանի, Վազգեն Ա Կաթողիկոսի, Մոնթեի, Շահեն Մեղրյանի, իսկ վերջին 4օրյա պատերազմի ընթացքում զոհված մեր հերոսները ոչ պակաս կարևոր են Հայաստանի համար, քան Միկոյանն ու Բաբաջանյանը: Իմ խորին համոզմամբ, կապիտան Ուրֆանյանն ու Ադամը Հայաստանի ու հայ ժողովրդի համար ավելի շատ բան են արել, քան Բաղրամյանը, Բաբաջանյանը, Նելսոն Ստեփանյանը, Խուդյակովը, Միկոյանը միասին: Բայց ինչու ենք մենք տենդագին փորձում հավերժացնել բռնապետական ռեժիմի հայազգի ներկայացիչներին, ինչու ենք ամեն գնով փորձում վերադարձնել սովետիզմը Անկախ Հայաստան???  Նախկին ԽՍՀՄ բոլոր գրեթէ պետություններում ընթանում է սովետիզմից ազատվելու գործընթաց, հանվում են սովետական գործիչների արձանները, վերանվանվում են փողոցներն ու հրապարակները, իսկ մենք, ինչպես միշտ շարժվում ենք հակառակ ճանապարհով, նորից հետ ենք գնում . . . Հ.Գ. Քիմ Քարդաշյանի արձանը դնելու իմ կողմից արված առաջարկը դեռ ուժի մեջ է . . . Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10204646553323943 ...

    Կարդալ ավելին
  • ՌԴ Նախագահի մամուլի խոսնակն արձագանքել է ՀՀ կառավարության կողմից ԼՂ ճանաչելու օրինագծին հավանություն տալու փաստին, ասելով որ  1. այդ հարցը չի քննարկվել ՌԴ իշխանությունների հետ և 2. կողմերը ձեռնպահ մնան իրավիճակը բարդացնող գոծողություններից: Նախօրեին ՌԴ ԱԳ նախարարը նույնպես հաստատել էր Ռուսաստանի անհամաձայնությունը Հայաստանի ԼՂ հարցում որդեգրած քաղաքականությանը և կոչ էր արել խուճապի չմատնվել` հուսալով, որ ՀՀ Կառավարությունի կմերժի օրինագիծը և խոստովանել, որ այդպիսի հավաստիացումներ է ստացել ՀՀ ԱԳ նախարարից: Ինչ է ստացվում? Ռուսաստանի նախագահը Ադրբեջանին հավաստիացնում է որ իրենք չեն ողջունում Հայաստանի այս քայլը, նաև Հայաստանին կոչ անում չգնալ ԼՂ ճանաչման` պնդելով, որ այդ քայլը կապակայունացնի իրադրությունը հակամարտության գոտում, Ռուսաստանին կզրկի տարածաշրջանում իր վերջին ազդեցության լծակից, կտապալի հոգեվարգի մեջ գտնվող ԵԱՏՄ նոր արյունով թարմացնելու իր ծրագիրը: Ինչու այսպիսի անհանգստություն չեն հայտնում Արևմտյալ տերությունները, Մինսկի խմբի մյուս համանախագահները??? Ակնհայտ է, որ Հայաստանի կողմից ԼՂ ճանաչումը ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի համար նոր ու լրացուցիչ հնարավորություն կդառնա Ռուսաստանի Հարավային կովկասում ունեցած ազդեցությունը չեզոքացնելու, իսկ հաջորդող ճանաչումների միջոցով Ադրբեջանին իր գործողություններում առավել հաշվետու, պատասխանատու զուսպ դարձնելու համար` վերջինիս դուրս բերելով Ռուսաստանի ազդեցության տակից: Կարելի է փաստել, որ Հայաստանի Հանրապետությունը, Կառավարության կողմից ԼՂ ճանաչման մասին օրինագծին հավանություն տալով, ամբողջությամբ փոխեց տարածաշրջանում աշխարհաքաղաքական ուժերի հարաբերակցությունը և բնավ ոչ հօգուտ Ռուսաստանի: Սա այն գինն էր, որ Ռուսաստանը վճարեց Հայաստանի և հայ ժողովրդի դեմ հերթական դավաճանության փորձի համար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/aghazinyan/posts/10204548679517159 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/DYEgLel8pFKFMB5escp2.jpg

    Սեպտեմբերի 25-ին Իրաքյան Քրդստանում սպասվող անկախության հանրաքվեն անհանգստացնում է նաև մեր արևելյան հարևաններին... Ալիևյան կայքերից մեկը հարցազրույց է վերցրել այդ հարցի վերաբերյալ ԱԳԱԱ Արևելագիտության ինստիտուտի տնօրեն,Միլլի Մեջլիսի փոխխոսնակ Գյոհար Բախշալիևայից...Բոլորը գիտեն,որ ադրբեջանա-թուրքական պատմագրությունը բացարձակ կապ չունի իրական պատմագրության հետ...Բայց տիկին Գյոհվարի պատմության իմացությունն այնքան անմիջական պրիմիտիվ է,որ չզարմացա,որ այս անձը ադրբեջանցի ակադեմիկոս է...Այո՛,սա է ազերի ակադեմիկոսի գիտելիքների պաշարը... Անդրադառնալով Իրաքյան Քրդստանում սպասվող հանրաքվեին,Գյոհվար խանումը նախ նշել է,որ Ադրբեջանը կտրուկ պայքարում է անջատողականության դեմ և չի ճանաչելու Քրդստանի անկախությունը..."Այդ հարցում մենք պետք է հետևենք Թուրքիայի դիրքորոշմանը...",-ասել է ազերի ակադեմիկոսուհին...Ու այստեղ ավարտվում է ազերի գիտնականի քիչ թե շատ մեղսունակ և տրամաբանական պատասխանները... Անդրադառնալով Քրդստանի անխախության ճանաչման հարցին Գյոհար Բախշալիևան ասում է."Քրդստանը կարող է չճանաչվել որպես անկախ երկիր,քանի որ նրա հարևանները կտրականապես դեմ են դրան... " Պարզվում է,ըստ Գյոհվարի,որևէ ազգի կողմից ձևավորված անկախ երկիրը ճանաչում է գտնում,եթե նրա հարևաններն են ճանաչում կամ նրան լավ են վերաբերվում...Համոզված եմ,որ տիկին Գյոհվարը շատ քիչ օրինկաներ կբերի,քանի որ շատ պետություններ իրենց անկախությունը հռչակելուց հետո մեծ խնդիրներ են ունեցել հարևանների հետ...Գյոհվար խանումի համար դա անհասկանալի է,քանի Ադրբեջան անունով պետությունը սկուտեղի վրա է ստացել այդ անկախությունը... Հետագայում տիկին գիտնական-երեսփոխանը հիշեցրել է,որ քրդերը նաև աչք են դրել Ադրբեջանի տարածքների վրա՝պատճառաբանելով,որ ժամանակին Ադրբեջանի տարածքում եղել է Կարմիր Քրդստան ինքնավարությունը...Ու այստեղ սկսվում է ամենահետաքրքիրը...Ըստ Գյոհվարի,այդ ինքնավարության ստեղծումը և գոյատևումը ոչ մի կապ չունի քրդերի հետ..."Այո,20-ական թթ-ներին այդտեղ մի քանի հազար քուրդ է ապրել և բոլշևինկերը որոշել են նրանց համար քրդալեզու դպրոցներ բացել...Այդ տարածքի բնակչության ընդամենը 17% է քրդերեն խոսել...Սխալ կարծիք կա,որ Քելբաջարի,Զանգելանի,Կուբաթլուի և Լարինի շրջանի բնակիչները եղել են քրդեր...Դա այդպես չէ...Այդտեղ բնակվել են թյուրքեր և ոչ ոք չի տիրապետել քրդերենին...Պարզապես ժամանակին,հայերին հաջողվել էր համոզել բոլորին և նույնիսկ մեզ,որ այդտեղ հնուց բնակվել են քրդեր...",-զայրացած հայտարարել է Գյոհար Բախշալիևան... Նախ,ազերի ակադեմիկոսն անկեղծանում է,որ իրենք պատմություն չունեն և չգիտեն...Նրանք փաստերով չեն խոսում...Նրանց մոտ հնարովի է ամեն ինչ և համոզելու վրա է հիմնաված...Երկրորդը,կրկին հայերին է փորձում մեղադրել մի բանի մեջ,որի արդյունքում հայերը ևս տուժել են,քանի որ այդ Կարմիր Քրդստանը ձևավորվել է Արցախի պատմական տարածքում... Հիշեցնեմ,որ Արցախի Հանրապետության արևմուտքը քրդերով է բնակեցվել 16-17 դդ-ում պարսից Սեֆյանների կողմից,որոնց գլխավոր նպատակն է եղել թուլացնել Արցախի հայկական մելիքությունները և փոխել տարածաշրջանի ժողովրդագրական պատկերը...Դա նրանց կիսով չափ հաջողվել է...Մահմեդական զանգվածը դաշույնի պես մխրճվել է Արցախի և Սյունիքի մեջտեղը...Կոմունիստների ջանքերով 1923-29 թթ-ին ձևավորվեց Կարմիր Քրդստան մարզը Ադրբեջանի կազմում,որտեղ,ըստ անկախ տվյալների,որից ազերի ակադեմիկոսը կարող է շատ վատ զգալ իրեն,բնակչության 73 % կազմում էին քրդերը,իսկ 26 % ՝ ադրբեջանցիները...1926 թ-ի դրությամբ Կարմիր Քրդստանի բնակչությունը կազմել է 51200 մարդ...Ինչ վերաբերվում է քրդերի եկվոր լինելու փաստին,ապա դրան մանրամասն անդրադարձել է հայտնի խոհրդային գիտնական Ե.Պչելինան,ով 1924-ին մեծ ուսումնասիրություններ է կատարել Կարմիր Քրդստանում... Զարմանալ կարելի է...Ինչու՞ պետք է պատնական Հայաստանի տարածքը հայերը քրդերին նվիրեին և ազերիներին համոզեին,որ այդտեղ պատմանակնորեն քրդեր են բնակվել... Խեղճ արևելագիտություն,որ աշխարհում կա Գյուհվարի նման ակադեմիկոսներ... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/gagik.hambaryan/posts/1460018350748776

    Կարդալ ավելին