• Վախթանգ Սիրադեղյան
  • «Ելք» խմբակցության պատգամավոր Է. Մարուքյանը նշեց, որ Հայաստանի զարգացման համար պետք է զարգացնել քաղաքական համակարգը, Հայաստանը պետք է դուրս գա ԵԱՏՄ-ից, որի արդյունքում Հայաստանի տնտեսությունը կզարգանա, կզարգանան զինված ուժերը, և մեր երկրի անվտանգության խնդիրը կլուծվի: Նիկոլ Փաշինյանի և, ընդհանրապես, «Ելք»-ի նկատմամբ խիստ դրական վերաբերմունքով հանդերձ՝ փորձեմ կատարել «սխալների ուղղում»: 1-ին սխալ դրույթ՝ «Հայաստանի զարգացման համար պետք է զարգացնել քաղաքական համակարգը»։ Երկրի զարգացման հիմքը տնտեսության առաջընթացն է, իսկ դրա հիման վրա՝ մշակույթի զարգացումը, որը բերում է մարդկանց մտածողության փոփոխությանը, և արդյունքում զարգանում է քաղական համակարգը: Հակառակ տարբերակն ուղղակի չի աշխատում՝ առավելապես դրսևորվելով որպես իմիտացիա, ինչն այսօր առկա է մեր երկրում: 2-րդ սխալ դրույթ՝ «Հայաստանը պետք է դուրս գա ԵԱՏՄ-ից, որի արդյունքում Հայաստանի տնտեսությունը կզարգանա»։ Հայաստանն ընդամենը 3 տարի է ԵԱՏՄ-ում, իսկ մինչ այդ նա կարծես թե զարգացման երկարատև բում չի ապրել, եթե վերանանք ռուսական «կեղտոտ փողերի» շնորհիվ կյանքի կոչված կարճատև առաջընթացից: Երկարատև առաջընթացի համար անհրաժեշտ են ներքին կարգավորումներ և ոչ թե այս կամ այն տնտեսական կառույցի անդամակցություն: 3-րդ սխալ դրույթ՝ «...Կզարգանան զինված ուժերը, և մեր երկրի անվտանգության խնդիրը կլուծվի»: Երկրի զինված ուժերի զարգացման համար կրկին անհրաժեշտ են ներքին կարգավորումներ և համեմատաբար էժան և որակյալ զենք, ինչի հնարավորությունը տալիս է ՌԴ-ի հետ համագործակցությունը, և դեռևս հենց ռուսական զենքի ուժով է հիմնականում լուծվում երկրի անվտանգության խնդիրը, քանի որ «անգլիական նավերը Հայաստանի լեռները բարձրանալ չեն կարող», իսկ ֆրանսիական զինվորները կարող են ընդամենը փրկել Մուսա լեռան լանջերին 40 օր ապաստանած բազմությանը: Ասվածը չի նշանակում, թե ԵԱՏՄ-ն մեր երազանքների հանգրվանն է, սակայն այսօր այդ կառուցն այն է, ինչ համապատասխանում է մեր ժողովրդի մտածողությանն ու մեր երկրի այսօրվա կարգավիճակին: Եթե ժամանակի ընթացքում մեզ հաջողվի փոխել այն գործոնները, որոնց հիման վրա մենք հայտնվել ենք այդտեղ, ապա կփոխվի նաև մեր երկրի ուղղվածությունը, և այն տեղի կունենա ոչ թե կոչերի, այլ համառ ու տքնաջան աշխատանքի շնորհիվ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10210008601202535 ...

    Կարդալ ավելին
  •   Տարիներ առաջ, երբ հեղափոխությունն էի համարում մեր հիմնահարցերի լուծման միակ ուղին, այս հարթակում մեկ միլիոն դոլարի «փնտրտուքների» մեջ էի, բայց «պարզվում» է, որ 60 հազարով ևս հնարավոր է նույն հայրենասիրական գործը կատարել, էլ չեմ խոսում ընդամենը մեկ կամազի և մի քանի միավոր զենքի մասին կամ մարդկանց փող տալով ու տրանսպորտով քաղաքական որևէ միջոցառմանը տանելու մասին: Սակայն, ինչպես ցույց է տվել բազմաթիվ այլ ժողովուրդների փորձը, ներքաղաքական խնդիրների լուծման միակ ուղին երկարատև, ծանր ու քրտնաջան աշխատանքն է, որ կա: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10209224036788915 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վարչապետի պաշտոնում Կարեն Կարապետյանը ժամանակի մեջ փոփոխությունների այնպիսի նշանաձող է սահմանել, որ ով է փորձի փոխարինել նրան՝ կտապալվի: Եթե մեր երկիրը չի ուզում կորցնել այն շանսը, որ առաջացավ «դրայվոտ» վարչապետի գալով, ապա պետք է շանս տրվի նրան՝ ավարտելու իր սկսածը: Նրան փոխարինելու ժամանակը կգա՝ երբ ինքն իրեն սկսի «դավաճանել»՝ ճիշտ այնպես, ինչպես կատարվեց Սինգապուրի վարչապետ Լ.Ք.Յուի դեպքում. վերջինս վայր դրեց վարչապետի պարտականությունները, երբ զգաց, որ չի հասցնում անել այնքան, որքան նախորդ տարիներին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10208943821823716 ...

    Կարդալ ավելին
  • Երկրի զարգացման տեսակետից վերջին հաշվով կարևոր է ոչ թե այն, ինչ գրված է թղթին, այլ, թե ով է կյանքի կոչում այդ գրվածը: Կապիտալիզմի պայմաններում որևէ առանձին երկրի կյանքում հսկայական է ղեկավար անհատի դերը՝ պայմանավորված նրա խառնվածքով, մտածողությամբ, կրթությամբ և մի շարք այլ հատկանիշներով: Այդ տեսակետից շատ կարևոր է, որպեսզի 2018թ. ապրիլից հետո մենք վարչապետի պաշտոնում կրկին տեսնենք Կարեն Կարապետյանին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10208913494225545 ...

    Կարդալ ավելին
  • Եթե ընդունենք, որ իշխանությունն ունի 20 տոկոս քվե` ինչպես ընդունված է ասել և ինչպես սովորաբար ցույց են տալիս սոցհարցումները, ապա 80 տոկոսը գնում է ընդդիմությանը կամ ոչ իշխանությանը: 80 տոկոսի առյուծի բաժինը գնում է «նախկին այլընտրանքին» ու իշխանության նախկին ներկայացուցիչներին, մնացած մասն էլ կբաժանվի իրական ընդդիմության ուժերի միջև: Եթե ընդունենք նաև, որ երկու նախկինները ուղղորդվում են նախկին նախագահի կողմից, ապա օտար դիտորդին զարմանալի կթվար, թե ինչպես է ՀՀԿ-ն վերարտադրվելու: Բայց արի ու տես, որ այսօր Հայաստանում որևէ մեկը չի կասկածում, որ ՀՀԿ-ն, իրոք, վերարտադրվելու է: Եթե սա պարադոքս չէ, ապա ինչ է.. Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10208121720551698 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մինսկ գնալուց Կոմանդոսի հրաժարվելը հիանալի նախաձեռնության սկիզբ կարող է հանդիսանալ. դիվանագիտական անձնագիր չունեցող բոլոր հայերը (հենց բոլոր հայերը և ոչ միայն հայաստանցիները) եթե բոյկոտեն բելառուսը, իսկ համաշխարհային մեծության մեր այրերը ադրբեջանական «սև ցուցակում» էլ հայտնված բոլոր անձանց համոզեն դիմել մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան, ապա դա կարող է ստացվել շատ լուրջ դիվանագիտական հաղթանակ ադրբեջանի նկատմամբ: Հ.Գ. Հայաստանի, Արցախի և ընդհանրապես հայության նկատմամբ թշնամական դիրք ու վարք ցուցաբերած երկրների անվանումներն ու անձանց անունները այսուհետ իմ գրառումներում նշվելու են փոքրատառով: Նյութի աղբյուր՝ https://web.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207882963862930 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեծ հաշվով ես ոչինչ չունեմ վարչապետի դեմ, երբ վերջինս բանանի ներկրման առիթով լրագրողներից պահանջում է իրեն միլիցա չսարքել: Վարչապետի խնդիրը այնպիսի պայմանների ստեղծումն է, որոնք կվերացնեն մենաշնորհը, իսկ դրա անօրինական դրսևորումները դատապարտելը իրավապահների կամ որ նույնն է` նախագահի գործն է: Մենք սովոր չենք, որ յուրաքանչյուրն անի այն, ինչին կոչված է ի պաշտոնե, և դա անընդհատ դրսևորվում է լրագրողների հարցերում` տրված տարբեր պաշտոնյաներին: Մեր երկրի զարգացման սկզբունքներից մեկն էլ այն կլինի, որ ամեն մեկը զբաղվի առաջին հերթին իր գործով: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207672874650831 ...

    Կարդալ ավելին
  • «Որակյալ» իշխանություն ունենալու համար անհրաժեշտ է ունենալ նման բնույթի քաղաքացիներ, իսկ այդպիսիք «հայտնվում» են այն ժամանակ, երբ դադարում են օրվա հոգսերի բեռը կրելուց և հնարավորություն են ստանում բարձրացնել իրենց կրթական մակարդակը, իսկ այդպիսի քաղաքացիներ ստանալու համար անհրաժեշտ է ժամանակ և համառ աշխատանք: Բայց քանի որ այսօր մեզանում բացակայում են բոլոր այդ նախապայմանները, ապա ամենաժողովրդավարական և ամենաօրինական ընտրություններ կազմակերպելու դեպքում «կստանանք» գառան մորթի հագած գայլերի` պոպուլիստների ու կեղծ բարերարների իշխանություն, ինչը շատ ավելի ծանր կլինի, քան այսօրվա անօրինական իշխանությունը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207658881821019 ...

    Կարդալ ավելին
  • ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները դեկտեմբերի 29-ին Չինարի գյուղի մոտ տեղի ունեցած միջադեպի առնչությամբ հայտարարում են, որ «Բաքուն և Երևանը շարունակում են միմյանց մեղադրել 2016թ. դեկտեմբերի 29-ին Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին ներթափանցման փորձի համար, որը հանգեցրել է մարդկային զոհերի»: Միաժամանակ ասվում է, որ Հայաստանի զինված ուժերը շարունակում են իրենց մոտ պահել մարտերում սպանված ադրբեջանցի զինծառայողի մարմինը: Մնում է հետաքրքրվել, թե ինչպես է ադրբեջանցու մարմինը հայտնվել հայկական տարածքում, եթե Բաքուն մեզ մեղադրում է ներթափանցման փորձի համար, և այդ հարցը տալ Մինսկի խմբի համանախագահներին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207630635554880 ...

    Կարդալ ավելին
  • Իրանի նախագահ Հասան Ռոհանի. «Մենք՝ երկու երկրներս, պատկանում ենք միևնույն մշակութային և քաղաքակրթությանը: Միշտ երկու երկրների ժողովուրդների հարաբերությունները եղել են ջերմ և բարեկամական»: Ի՞նչ ընդհանուր բան կարող է ունենալ մահմեդական Իրանը քրիստոնյա Հայաստանի հետ՝ էլ չասած միևնույն մշակույթն և քաղաքակրթությունը: Բայց եթե փորփրենք երկու ժողովուրդների արմատները, ապա ընդհանուր շատ լուրջ բաներ կգտնենք այնտեղ՝ այսպես կոչված հեթանոսական աստվածների պանթեոն և դրանով պայմանավորված մշակույթ, Արշակունիների արքայական հարստություն՝ Պարսկաստանից տրված Մեծ Հայքին: Իհարկե, միշտ չէ, որ հարաբերությունները եղել են ջերմ և բարեկամական, դրանք շատ դեպքերում եղել են թշնամական, սակայն 20-րդ դարասկզբից այս կողմ թշնամությունն իր տեղը զիջել է գերակայող ժողովրդի՝ պարսիկների հանդուրժողականությանը առ հայերը, ինչով էլ այսօր բնորոշվում են այդ փոխհարաբերությունները: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207492171573367 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/DgVDL2KCp45t6uG4Anem.jpg

    Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետության 100 օրն ավարտվում է հայ-ռուսական հարաբերություններում լարվածությամբ: Թեև այդ լարվածությունն առավել ակնառու դարձավ վերջին մի քանի շաբաթների ընթացքում` ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովի` ներհայաստանյան զարգացումների մասին բավականին կոշտ հայտարարությունից հետո, սակայն ոչ պաշտոնական մակարդակում այն զգացվում էր Փաշինյանի վարչապետության առաջին օրերից`չնայած սկզբնական շրջանում հնչող պաշտոնական հայտարարությունների դրական բնույթին:  Ռուսական կողմի գործողությունները Փաշինյանի՝ Մոսկվա այցի ժամանակ և դրանից հետո վկայում են, որ Սոչիում վարչապետին, ով խորհրդարանում ղեկավարում էր ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դուրս գալու գործընթաց նախաձեռնած «Ելք» դաշինքը, չի հաջողվել Մոսկվային համոզել, որ իր այդ դիրքորոշումները վերանայված են, որ հայ-ռուսական ռազմավարական գործընկերությունում հետքայլ չի լինելու: Ռուսական կողմի ընկալումներով՝ իրենք մտահոգությունների համար լուրջ հիմքեր ունի: Դրանցից է, օրինակ, կարևորագույն պաշտոններում Փաշինյանի կողմից հակառուսական հայացքներով աչքի ընկած ակտիվիստներին նշանակելը, որոնցից «ամենատպավորիչներից» էր Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում Արմեն Գրիգորյանի նշանակումը: Ըստ մամուլում հայտնված չճշտված տեղեկությունների` Մոսկվայի մոտ այնքան մեծ է անվստահությունը վերջինիս անձի նկատմամբ, որ արգելել է ՀԱՊԿ և ԱՊՀ երկրների միջև փոխանակվող գաղտնի տեղեկատվությունը տրամադրել ՀՀ ԱԱԽ քարտուղարին:  Բավականին հետաքրքիր է ՀՀ առաջին փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը: ԱՊՀ միջկառավարական խորհրդի նիստին վերջինիս մասնակցությունից հետո ԵԱՏՄ միջկառավարական խորհրդի նիստին գործընկերների պահանջով ստիպված եղավ մասնակցել վարչապետը, չնայած որ դա իր պաշտոնի համար ցածր ձևաչափ էր: Արարատ Միրզոյանը նույնիսկ չկար Փաշինյանի գլխավորած պատվիրակությունում, ինչը լուրջ հարցեր է առաջացնում:  ՀՀ նոր իշխանությունների մյուս գործողությունը, որը Մոսկվայի մոտ մեծացրել է անվստահությունը, առանց նախնական քննարկումների համանախագահ երկրների կամ համանախագահ երկրներից ոչ բոլորի հետ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացում նոր տարրեր մտցնելու ՀՀ իշխանությունների փորձն է, ինչին ականատես եղանք մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում և հունիսի 1-ին Ազգային ժողովում կառավարության ծրագիրը ներկայացնելու ժամանակ վարչապետ Փաշինյանի ելույթներում: Ռուսական կողմը հայաստանյան իշխանությունների այս «բացթողմանը» շտապեց ոչ պաշտոնական արձագանք տալ: Ռուս հանրային, քաղաքական գործիչների, փորձագետների այցը 2016 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած Լելե Թեփե նաև ազդանշան էր, որ Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում չհամաձայնեցված, անկախ գործողություններ, որոնք կարող են վնասել գործընթացին կամ ունենալ բացասական ֆոնային ազդեցություն վերջինիս վրա, կարող են անել նաև ռուսները: Ռուսական կողմի անվստահության մյուս պատճառը ՆԱՏՕ գագաթնաժողովին, այնուհետև զորավարժություններին Հայաստանի մասնակցությունն է: Իհարկե, սա առաջին անգամը չէր, երբ Հայաստանը մասնակցություն էր ունենում ՆԱՏՕ միջոցառումներին, սակայն հայ-ռուսական հարաբերություններում անվստահության առկայության պայմաններում այս գագաթնաժողովին մասնակցությունն առանց ռուսական կողմի հետ սլաքները ճշտելու Մոսկվայում դրական չընկալվեց: Հետաքրքիր է, որ ինչ-որ «զուգադիպությամբ» դրան հետևեցին Փանիկի դեպքերը, երբ ռուսական ռազմաբազան «առանց նախազգուշացման» զորավարժություններ սկսեց` վախեցնելով գյուղի բնակիչներին: Սա, ակնհայտորեն, որոշակի մեսիջներ էր պարունակում` ուղղված ՀՀ իշխանություններին: Ինչ վերաբերում է Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների, մասնավորապես նախկին իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ աղմկահարույց դատական գործերին ռուսական կողմի կոշտ արձագանքին, ապա նշենք, որ Մոսկվայում դրանք ինչ-որ տեղ դիտվում են նաև որպես ՌԴ դեմ ուղղված քայլեր: Ընդ որում, Խաչատուրովի դեպքում ոչ թե վերջինիս անձն է պայմանավորում ռեակցիան, այլ զբաղեցրած պաշտոնը. Խաչատուրովն, այսպես կոչված, «Պուտինի ՆԱՏՕ»-ի գլխավոր քարտուղարն է, և առանց ռուսական կողմին տեղեկացնելու, այդ պաշտոնից նրա հեռացման հարցը նախապես կարգավորելու Խաչատուրովի նկատմամբ դատական գործընթաց սկսելը Ռուսաստանում դիտում են որպես «ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերություններ զարգացնող Հայաստանի» կողմից թիրախավորված հարված ՀԱՊԿ հեղինակությանը: Պատահական չէ, որ այս դեպքերից հետո ռուսական լրատվամիջոցները սկսեցին գրել` Ռուսաստանի կողմից Հայաստանին զենքի մատակարարումների դադարեցման մասին, որն, իհարկե, պաշտոնապես հերքվեց, սակայն պարզ է, որ Ռուսաստանն այլևս չի բացառում Հայաստանի հետ հարաբերություններում նման գործիքակազմի կիրառման հնարավորությունը: Իսկ ռուսական կողմի ավելի «շոշափելի նախազգուշացումն» այս օրերին տեսնում ենք Լարսում, երբ արագ փչացող սննդամթերքով բեռնված հայկական բեռնատարները ստիպված են լինում օրերով հերթ կանգնել ռուսական անցակետն անցնելու համար: Խնդիրը կարելի կլիներ մեծ հոսքերով բացատրել, միայն թե հայ վարորդները միանգամայն այլ տպավորություն ունեն, բացի այդ՝ ՌԴ-ում ՀՀ հյուպատոսի միջամտությունը խնդրին ևս խոսում է, որ Լարսի մի քանի կիլոմետրանոց հերթերը բնավ տեխնիկական խնդիրներով չեն պայմանավորված:  Նշենք, որ Ռուսաստանից ոչ պաշտոնական աղբյուրներով զգուշացնում են նաև գազի գների բարձացման մասին, քննարկվում է աշխատանքային օրենսգրքում համախատասխան փոփոխությունների նախագիծը, որը կարող է ազդել այդ թվում նաև Ռուսաստանում աշխատող տասնյակ հազարավոր հայերի վրա, և սրանք ռուսական կողմի տնտեսական ազդեցության միակ լծակները չեն:  Այս համատեքստում բավականին հետաքրքիր է Հարավկովկասյան երկաթուղու շուրջ ստեղծված իրավիճակը. օգոստոսի 14-ի լույս 15-ի գիշերը ՊԵԿ-ը դիմակավորված անձանց ուղեկցությամբ մտել է Հարավկովկասյան երկաթուղի և, ինչպես նշում է երկաթուղու ղեկավարությունը, Հայաստանի օրենսդրության խախտումներով խուզարկություն է իրականացրել, առգրավել է փաստաթղթեր, ինչը չէր կարող չվրդովեցնել ռուսական իշխանություններին, քանի որ երկաթուղու կառավարումը հանձնված է Ռուսաստանին։ Հուսանք՝ խնդիրը հարթվել է օգոստոսի 15-ին Հարավկովկասյան երկաթուղու տնօրեն Սերգեյ Վալկոյի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպման ժամանակ. բոլորս հասկանում ենք, թե ինչ նշանակություն ունի երկաթուղին Հայաստանի համար: Նման պայմաններում մենք խնդիր ունենք Վրաստանի կամ Ուկրաինայի սցենարը չկրկնելու համար ձեռնարկել գործողություններ, որոնց ռիսկերը նախապես լավ հաշվարկված և չեզոքացված կլինեն: Կարիք ունենք արտաքին քաղաքական հարցերում լինելու ավելի ընկալելի, ընդ որում՝ ոչ միայն Ռուսաստանի, այլ նաև մյուս երկրների հետ հարաբերություններում: Կարծես թե այս հարյուր օրվա ընթացքում որևէ գիծ դեռևս անդառնալիորեն անցած չէ: Այս մասին է խոսում, օրինակ, առաջին հայացքից ոչ էական թվացող վերաբերմունքը, որը ռուսական կողմը ցուցաբերեց Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանին Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության փակման արարողության և դրան նախորդած համերգի ժամանակ. եթե վարչապետ Փաշինյանը Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ նստած էր երրորդ շարքում՝ Հյուսիսային Կորեայի ԱԺ նախագահի կողքին, ապա Արմեն Սարգսյանը` առաջին շարքում՝ ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևի կողքին, ինչպես ենթադրում է դիվանագիտական արարողակարգը ռազմավարական գործընկերների պարագայում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/klara.abgarian.9/posts/148642326039090

    Կարդալ ավելին