Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409
  • Ալեն Ղևոնդյան
  • Այսօր ԱԺ-ում քննարկում էին «ՀՀ զինվորանակնների սոցիալական աջակցություն ցուցաբերելու օրենք»-ի վերաբերյալ: Ով, ինչպես ասես իր մոտեցումը չփորձեց հիմնավորել. մեկը գոռում էր, մյուսը՝ ճչում, երրորդը՝ պաթոսամորդ համեմատություններ անում, որ առավել մոտ էին գեղարվեստաբանահյուսական դաշտին: Այս ամենը մի տեսակ զզվելի է արդեն վաղուց:  Եզակիների մոտ էր քննարկման օբյեկտ հանդիսանում օրենքի բուն տեքստի բովանդակության այս կամ այն կողմը, կամ կիրառման հետ կապված հարցերը: Բավական մարդ խոսեց: Ու նրանցից ես, որքան տարօրինակ է, կառանձնացնեմ Նիկոլ Փաշինյանին, ով միայնակ ավելի ընդդիմադիր է, քան ԱԺ բոլոր ընդդիմադիրներն իրար հետ վերցրած: Երբ Նիկոլը խոսում է ԱԺ-ում, նա քարտը քարին չի թողնում իշխանությանը քննադատելուց: Հիմնավոր է քննադատում, թե՝ ոչ, դա չէ հարցը: Սակայն օրենքի մասով ունի տարօրինակ մոտեցում: Ինչպես այսօր, այպես էլ «երեկ» նա հայտարարել է, թե կողմ է օրենքին ու կողմ է քվեարկելու: ԱԺ ամբիոնից իր ելույթում Երկար խոսեց, մոտ 10 րոպե, հազար բան ասեց, քննադատեց, հիմնավոր, անհիմն, զգայական, տրամաբանական բոլոր հնարքներով ու մեթոդներով:  Այս «ցուցակում» կարծում եմ մի երկու դիտարկում՝ որպես օրենքի նրա հիմնավորում կարծում եմ, որ պետք է մեջբերել: Ասում է. «Զոհված կամ հաշմանդամ ընտանիքի բարեկեցությունը չպետք է լինի որևէ մեկի քմահաճույքի հույսին…..իսկ մեր բանակը բարեգործության օբյեկտ չի, մեր բանակը կարեկցանքի օբյեկտ չի.. » ու այս օրենքը նաև լուծում է այս հարցը:  Ու ճիշտ ա ասում մարդը: Անկախ ամենի ինչից ճիշտ ա ասում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10208071492770706 ...

    Կարդալ ավելին
  • Երեկվանից համացանցային տարբեր լրատվամիջոցներ խոսում են ՄՈՍԱԴ-ի ղեկավարի հարցազրույցի ու Իսրայելի վարչապետի՝ Ադրբեջան կատարվելիք այցի մասին: Խոսվում է նրանց գործակցության ոլորտների, դրանց խորության, հետախուզական ոլորտում շոշափելի գործակցության մասին: Համաձայն ՄՈՍԱԴ-ի ղեկավարի հայտարարության՝ Իսրայելի հատուկ ծառայությունները այլևս խնդիր են ունենալու օժանդակել Ադրբեջանում քաղաքական ներկա վարչակազմի անվտանգության ապահովմանը:  Իսրայել-Ադրբեջան գործակցության վերաբերյալ այս լուրերը տեղեկատվական մեր հարթակներում խիստ քննադատական ասպեկտով է ներկայացվում: Մի տեսակ նյարդայնացած ենք, որ հարևանները նման խորությամբ գործակցում են աշխարհի ռազմատեխնոլոգիական առումով ամենից զարգացած պետություններից մեկի հետ: Եվ դա ինչ-որ առումով հասկանալի է: Ինչ հիշում եմ, Ադրբեջանը մերօրյա իր քաղաքական պատմության մեջ պարբերաբար առիթներն ու հնարավորությունները բաց չի թողել գործակցելու Իսրայելի հետ: Եղել են փուլեր, երբ այդ գործակցությունը կրել է նաև եռակողմ՝ Թուրքիա-Իսրայել-Ադրբեջան ֆորմատը: Իսրայելից Ադրբեջանը անօդաչուների է գնում, հիմա նաև համատեղ արտադրություն են իրականացնում, ասում են, թե գնել է նաև իսրայելական «երկաթե գմբեթ» ՀՀՊ համակարգը, որը, սակայն, կարծես դեռևս չի հաստատվել: Բաքուն ու Թել-Ավիվը բավական լայն գործակցային ոլորտներ ունեն՝ սկսած տեխնոլոգիականից մինչև հետախուզական ծառայությունների արդիականացում, էներգակիրներ, տնտեսություն: Հիմա մենք դիտորդի կարգավիճակով նստած նայում են, թե ինչպես են այդ երկու երկրների հարաբերությունները զարգանում: Ընդ որում՝ դրանք զարգանում են հենց այն ոլորտներում, որտեղ Ադրբեջանի զարգացվածությունը խոցելու է Հայաստանին: Հետևաբար մենք ի՞նչ կարող ենք անել: Դժվարանամ ասել: Դա երևի ԱԳՆ-ի գործն է, քանզի Իսրայելի հետ մեր հարաբերությունները, կարծեմ, բավական ոչ միանշանակ են: Մինչ օրս անգամ դեսպանություն չունենք: Իսրայելը բավական հզոր ու գործունակ պետություն է: Նա բավական հաջողությամբ կարողացել է իր գոյության պատմության ողջ ընթացքում լուծել իր առջև դրված խնդիրների մեծամասնությունը: Գոնե այս առումով այն մեզ համար կարող է փորձի ու հմտությունների փոխանակման/գնահատման կարևոր օղակ հանդիսանալ: Ուստի եթե փորձենք հասկանալ, թե Իսրայելի հետ մեր հնարավոր հիպոթետիկ գործակցությունը ի՞նչ ռիսկեր ու հնարավորություններ կարող է մեզ տալ, այն դիտարկեն մի քանի հարթակներում. - Որպես Իսրայելի հետ մեր գործակցության բազային խոչընդոտ դիտվում է պատմական փաստերի (հայոց ցեղասպանության) վերաբերյալ կողմերի մեկնաբանման խորքային հակադրությունը: - Իսրայելի հետ սերտացմանը լրջագույն խանդով կարող է վերաբերվել Իրանը՝ դրանից բխող հետևանքներով:  - Իսրայելի հետ սերտացումը կարող է բացասական ընկալվել արաբական աշխարհի՝ առնվազն մի հատվածում, ուր մեզ ընդունում ու ընկալում են բավական դրականորեն: - Իսրայելի հետ գործակցությունը կարող է ինչ-որ առումով վերապահումով ընկալվել ՌԴ-ի կողմից, քանզի եթե հանկարծ հարաբերությունների ռազմատեխնիկական բաղադրիչը զարգանա, դա շահերի բախում կարող է առաջացնել ռուսական ռազմարդյունաբերական ոլորտի ու իսրայելականի միջև (չնայած հարկ է նշել, որ իսրայելական զինտեխնիկան բավական թանկ է և գործնականում մեզ համար անհասանելի): - Իսրայելի հետ գործակցությունը կարող է խիստ դրական ընկալվել ԱՄՆ-ի կողմից հեռանկարում ուժային վերադիրքավորման սցենարների մշակման առումով: Նման պայմաններում, երբ հավանաբար ռիսկերն առավել շատ են, քան հնարավորությունները, մենք պետք է չափենք, թե առկա իրավիճակում մեր շահերը ի՞նչ են մեզ թելադրում: Նստել սպասել, թե ուր կհասնի Ադրբեջան-Իսրայել գործակցությունը, իհարկե, անընդունելի է: Ավելին՝ այս հարցում մենք ունենք հստակ կորսված ժամանակի գործոն: Մյուս կողմից՝ նաև պետք է հասկանալ, թե Իսրայելում ինչպես կընդունեն մեր հիպոթետիկ գործակցության առաջարկը, արդյոք գործակցության այդ պատուհանը մեզ համար բաց է առհասարակ... Մի խոսքով՝ հազար նրբություններ ու հարցադրումներ... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10208061402758462 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի որոշ ժամանակ առաջ մի կարծիք էի գրել մեր տիպի երկրներում առկա «յուրահատուկ» դեմոկրատիայի պայմաններում գիտակից քաղաքացու դեֆիցիտի ու նրա՝ ընտություններին մասնակցելուց բխող մեծ ռիսկերի վերաբերյալ: Եղան մարդիկ, ում զարմացրեց կարծիքս: Եղան այնպիսիները, ովքեր սկսեցին հետս մասնագիտական զրույց - քննարկում տանել՝ փորձելով «լուսավորել» ինձ դեմոկրատիայի՝ որպես անգնահատելի արժեքի նրբությունների ու կարևորության մասին: Մինչդեռ հենց քննարկման հաջորդ օրն իմ գրառման մեջ դիտարկված «ռիսկը» քաղաքական հարթակ «վերադարձավ»: Իր տան առջև «բազմաթիվ մարդկանց միտինգ-խնդրանքի» արդյունքում քաղաքականություն է «վերադարձել» Գ.Ծառուկյանը... Լավ է արել վերադարձել է. դա իր ու ինչ-որ օղակների խելացի ու խելամիտ ռազմավարության արդյունք է: Իմ նշած ռիսկը ոչ թե ինքն է, այլ այն մարդիկ, ովքեր պատրաստ են իրեն ընտրել: Ընտրել իրեն, քանի որ նա մոտ 40% աղքատություն ունեցող երկրում ներկայանում է որպես բարեգործ, որպես գործարար ումից կարելի է գումար ստանալ/պոկել այս կամ այն՝ այդ թվում խիստ անձնական խնդրի լուծման համար: ՈՒ «սովորական» քաղաքացիների մի զգալի մասը հենց միայն այդ գումարի համար պատրաստ են հետևել նրան: Ու, երբ հանկարծ նա այլևս պետք չլինի, մեկ րոպեում կարող են մոռանալ նրան: Կարծեմ նման իրավիճակում մենք մեկ անգամ արդեն «հայտնվել» ենք: Այսօր մարդիկ չեն ըմբռնում ակնհայտ ճշմարտություններ, որ քաղաքական գործիչները չեն կարող բարեգործներ լինեն, քաղաքական «գործիչներն» առաջին հերթին ունեն իրենց կոնկրետ անձնական շահերը: Կամ նրանց առջև դրված է կոնկրետ խնդրի, որի լուծմանն է ուղղվելու նրանց՝ այդ թվում քաղաքական ռեսուրսը: Չնայած միգուցե մարդիկ շատ լավ էլ ըմբռնում են առկա իրավիճակը, ուղղակի ակնկալելի ֆինանսական կոնյուկտուրայում նրանց շահեկան է «չըմբռնողի կարգավիճակը»: Այսօր ՀՀ անապահով քաղաքացին մեծ հաշվով ցանկացած մարդու պատրաստ է ընտրել, ումից նյութական օգուտ ունի: Սա մի տեսակ ակսիոմ է դարձել: Սա նրա քաղաքական գիտակցության լավագույն գնահատականն է, որի համար բազմաթիվ մեղավորներ կան: Ու երբ ես փաստում եմ, որ մերօրյա դեմոկրատիայի ռիսկը ընտրելու իրավունք ունեցող, սակայն ոչ բավարար գիտակից քաղաքացին է, պետք չի զարմանալ ու զայրանալ: Ձեր իմացած «ուչեբնիկային» ու տեսական դեմոկրատիան շատ է տարբերվում մեր ազգային ու հանրային նկարագրի առանձնահատուկություններով համեմված փողոցային դեմոկրատիայից, ուր ամենից «թանկ» ու «գին չունեցող» բանը ընտրողի քվեն է ընտրություններից առաջ և հետո.... Ու նման մարդիկ շատ են, չափից շատ.... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10208050220598915 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ապրիլյան ռազմական սրացումները մի տեսակ քննություն էր: Անցանք մենք այն, թե ոչ, երկար քննարկման հարց է: Չգիտեմ մենք, բայց որ դիրքապահ տղերքը ու նրանց սպաները պատվով իրենց առջև դրած բոլոր խնդիրները լուծեցին, դեռ մի բան էլ ավելին, դա փաստ է: Լուծեցին եղած ներուժի, հնարավորությունների ու ցավալի է, սակայն իրենց կյանքի հաշվին: Ամենատարբեր պարբերականությամբ ԶԼՄ-ները հաղորդում են, թե պատկան մարմինները գնում են շփման գծին հարակից տարբեր զորամասեր, դիրքեր, այնտեղ հանդիպումներ են ունենում սպաների, զինվորների հետ, ճաշում են նրանց հետ, հարց ու փորձ անում ծառայության առօրյայից, ծանոթանում են զորամասում ծառայության պայմաններին, զինտեխնիկային, հակառակորդի հետ դիրքային հարաբերակցության բնույթին: Այս ամենն ուղեկցվում է տարբեր լուսանկարներով: Սա իրականում շատ կարևոր է տեղում իրավիճակը գնահատելու ու տեղի պատասխանատուների հաշվետու զեկուցումներին ծանոթանալու առումով: Մյուս կողմից՝ կարևոր է նաև այն առումով, որ հնարավորություն է երկրի, ոլորտի ղեկավարությանը տեղյակ պահելու, ցույց տալու առկա իրավիճակը, խնդիրների լուծման օպերատիվ անհրաժեշտությունը, նրանց հետ նոր խնդիրների մասին խոսելու տեսանկյունից: Այսօր մեր զորամասային ու դիրքային համալրվածությունը բավական տարբեր է: Մի տեղ՝ առավել լավ է, մյուս տեղում՝ պակաս: Հարկ է, սակայն, նշել, որ խոսքը դիրքային ծառայության համար անհրաժեշտ մինիմում պայմանների մասին չէ, այլ առավել կամ պակաս հագեցված լինելու մասին: Մյուս կողմից՝ փաստենք, որ տեխնիկապես ու օբյեկտիվ մի շարք այլ պատճառներից ելնելով էլ հնարավոր չէ առկա բոլոր զորամասերը կամ, որ առավել կարևոր է, դիրքերում նույն մակարդակի հագեցվածություն ապահովել: Սակայն մի շարք բաղադրիչների մասով, իհարկե, հնարավոր է տեսանելի փոփոխություններ իրականացնել:   ԶԼՄ-ներից (ու ոչ միայն) նյութերից այնպիսի «տպավորություն» է ստեղծվում, որ ավելի հաճախ պատկան մարմիններն ու ոլորտի պատասխանատուները ուղեկցում են հենց առավել հագեցած զորամասեր, դիրքեր: Այս իրավիճակում հարց է առաջանում, թե առավել համալրված դիրք կամ զորամաս գնալու նպատակը որն է... Ղեկավարությանը ցույց տալ, որ ամեն բան շատ լավ է ու տեղերում կառավարումն արդյունավե՞տ է: Այսինքն՝ տեղերի պատասխանատուներն առնվազն կարծում են, թե այդ կերպ հնարավոր է տպավորություն ստեղծել, որ առաջադրված խնդիրները լիովին լուծված են՝ մոռանալով, որ իրենց աշխատանքի լավագույն տարբերակված գնահատականը երևաց ապրիլյան դեպքերի ժամանակ նրանց պատրաստվածության աստիճանով: Հետևաբար «ցուցադրական» զորամասերով ու դիրքերով, եթե նախկինում միգուցե հնարավոր էր տպավորություն ստեղծել, ապա այսօր հավանաբար առավել դժվար կլինի օբյեկտիվ գնահատական փոփոխել... Պետք է վերջապես կոտրել այն կարծրատիպը, որ պարտադիր զինծառայությունը պետք է անպայման ծանր լինի, այդ թվում՝ կենցաղային կարիքների ապահովման տեսանկյունից: Կարծում եմ՝ ակնհայտ է, որ կենցաղային պայմանների թեթևացումը դրական կանդրադառնա բուն ծառայության գործընթացի արդյունավետության բարձրացման ու զինծառայողների մարտունակության բարձրացման վրա ու այսօր ՊՆ-ի ոլորտում նախաձեռնված բարեփոխումները դրա վառ ապացույցն են՝ սկսած զինվորների կոշիկների փոփոխման ուղղությամբ տարվող աշխատանքերից, վերջացրած առաջին գծի որոշ դիրքերում համալրումների ու վերանորոգումների գործողություններից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10208014750992197 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսօր լրագրողը պատասխանատվություն կրող օղակ է հանրային ու պետական խնդիրների լուծման դաշտում... Երեկ Աժ պատգամավորը հարվածել էր ԱԺ-ում հավատարմագրված լրագրողին: Երկուսն էլ փաստեցին եղելության մասին, երկուսն էլ ինչ-որ մեկնաբանություններ արեցին: Փաստը ինքնին խիստ քննադատելի է: Համացանցում հազարավոր դիտարկումներ եղան այս մասին: Մարդիկ տարբեր կողմերից էին հարցին մոտենում, փորձում պատճառներ, հիմքեր գտնել, քննադատել, արդարացնել և այլն: Սակայն հիմնական միտումը քննադատողական էր, և դա, կարծում եմ, արդարացի է: Ես չեմ անդրադառնա «դեմ» ու «կողմ» փաստարկներին ու չեմ անդրադառնա նաև պատգամավորի պահվածքին, այլ կփորձեմ մի քանի դիտարկում անել մեր լրագրողական դաշտի ու նրա մի քանի կարևոր սեգմենտների մասին: Մեր լրագրողները շատ տարբեր են. ոլորտի հնաբնակների մի մասը իրոք մեծ հարգանքի ու գնահատանքի արժանի մարդիկ են, ու դիտարկումները, նյութերը, խմբագրականները, ՖԲ գրառումները ես ինքս հետաքրքրությամբ կարդում եմ: Կարծում եմ՝ նրանց մի մասից ահագին բան կա սովորելու ոչ միայն սովորական ընթերցողի, այլ հատկապես մնացյալ լրագրողների, մեկնաբանների համար: Այսօրվա Հայաստանում մեդիա ազատությունը ու անկախ լրագրության դրսևումները շոշափելի ձեռքբերում են: Փաստ է, որ մեր երկրում երկրի նախագահից սկսած մինչև վերջին չինովնիկ, ոստիկան, դասախոս ու այլ մարդու վերաբերյալ կարելի է խիստ, սուր քննդատական դիտարկումներ անել, երբեմն՝ ծայրահեղ քննադատական: Սա, կարծում եմ, ձեռքբերում է մեր երկրում ազատ խոսքի, (սակայն շոշափելի ռիսկ երբեմն չհիմնավորված խոսքի, մեդիագրագիտության) առումով: Համեմատության համար ասեմ, որ Ադրբեջանում դրա համար արդեն դատական պատասխանատվության են ենթարկում, վաղուց փակում թերթեր, ԶԼՄ-ներ: Ցավալի է, սակայն այսօր լրագրողի (ինչպես նաև շատ այլ մասնագիտությունների) մասնագիտության նկատմամբ նշաձողը բավական իջել է, ու երբեմն անհասկանալի են այն պահանջները, որոնք պետք են լրագրող դառնալու համար. բազմաթիվ երիտասարդ երեխեք ինչ-որ մի գումար վաստակելու համար մտնում են տարբեր լրատվական կայքեր, դառնում են «լրագրող», օրվա մեջ մի քանի նյութ են տալիս, վազվզում են ասուլիսից ասուլիս, երբեմն անգամ չիմանալով, թե հերթական ասուլիսի վայրում ով է բանախոսը և ինչ օրակարգի մասին է խոսում, լուր են սարքում ուղարկում իրենց խմբագիրներին: Մի քիչ փող են աշխատում: Մի խոսքով՝ բարդ ու խառնաշփոթ իրավիճակ: Սա, սակայն, իրավիճակի մի կողմն է միայն:   Ունենք լրագրողների դաշտի այնպիսի հատվածներ, ովքեր կոնկրետ խնդիր են լուծում, ում ամեն հոդվածի արդյունքում երկրում մեկ անապահով ընտանիքի, մեկ հիվանդ երեխայի, մեկ անօրեն կերպով դատական որոշման զոհ դարձած մարդու, մեկ զինվորի, մեկ ուսանողի խնդիր է լուծվում: Իրենք մասնագիտորեն ու իրենց նկարագրի բարոյական կողմով պահում են մի շատ կարևոր ու անհրաժեշտ նշաձող: Նրանք, իհարկե, քիչ են, բայց դեռ կան: Սա օրենքով, ինչ-որ կանոնակարգերով, կոչերով չես կարող իրողություն դարձնել: Սա, բացի մասնագիտական գրագիտությունից, նաև ներքին բարոյագիտության հարց է: Մյուս կողմից ունենք նաև լրագրողներ, ովքեր բացառապես նստած են սկանդալային տեղեկատվության տարածման վրա, ովքեր, ասենք, 2016-ի ապրիլյան դեպքերի ընթացքում կարող են չճշտված տեղեկատվություն տարածել՝ իմանալով դրա բոլոր ռիսկերը մեր պետության ու համաքաղաքացիների համար: Իրենց ես չեմ գնահատի որևէ կերպ: Կարելի է շատ այլ իրավիճակների էլ անդրադառնալ՝ քննադատելով ու գովաբանելով ինչ-որ հանգամանքներ, սակայն մեկ կարևոր իրողություն պետք է հաշվի առնել. տեղեկատվության հետ պետք է շատ զգույշ ու օպերատիվ աշխատել: Իսկ դրա համար պետք են հմտություններ, փորձ, տրամաբանություն և բարոյական, արժեքային հստակ կողմնորոշիչներ:  Մեր երկրներում լրագրողը նաև կարևոր վերահսկող գործառույթ ունի, ում տված տեղեկատվության ու դրանից կախված՝ հանրային/պետական արձագանքով կարող են շատ-շատ խնդիրներ լուծվել: Ուստի լրագրողի ուսերին առկա պատասխանատվությունը շոշափելի է ու կարևոր: Ուստի ամեն մարդ չպետք է «լրագրող» դառնա՝ անկախ հանրային տեղեկատվական դաշտում շուկայական փոխհարաբերությունների բնույթից ու մոդայի տենդենցներից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10208012899825919 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեզանում «դիսկուրսների» մեծ մասի մոտիվացիան «կրել - չկրել» տիրույթում է, որ փաստում է ինքնակայացման խնդիրների մասին.... Ես որևէ կուսակցության անդամ չեմ, երբեք չեմ եղել, հավանաբար երբեք չեմ էլ դառնա: Ինչով որ զբաղվում եմ, ուղղակիորեն կապված է քաղաքական և միջազգային քաղաքական վերլուծությունների, փորձագիտական մեկնաբանությունների ոլորտի հետ: Լավ է ստացվում, թե վատ, չգիտեմ: Գումարած նաև դասախոսում եմ: Այսօր հանրային դիսկուրսի ոլորտն իր մասնագիտական ու բաց հարթակներով ունի բազմաթիվ խնդիրներ. սկսած նրանից, որ, ասենք, այսօր բոլորը «քաղաքագետ» են, վերջացրած նրանով, որ վաղը «այսօրվա բոլոր քաղաքագետները» միանգամից դառնում են «ռազմական փորձագետներ, ընտրական տեխնոլոգներ, PR մասնագետներ, «վարչապետին, նախագահին, ԱՄՆ-ին ու ՌԴ-ին խորհուրդ տվողներ»» և այդպես շարունակ: Վստահ եմ՝ դուք էլ նմանօրինակ հազար խնդիր կարող եք հիշատակել: Այսօր Հայաստանում բավական բարդ է քաղաքագիտական ու հումանիտար գիտությունների ոլորտում հիմնավոր դիսկուրս վարելը: Եթե դա վերաբերում է, ասենք, ընտրություններին, ապա ամենից հաճախ հանդիպող դիտարկումն այն է, որ «դրանք երաշխավորված կեղծվել են»: Երբ հարցադրում ես անում, թե ինչ հիմքով է նման դիտարկումը, չէ՞ որ կան, ասենք, ԵԱՀԿ մոնիթորինգի զեկույցներ կամ, ասենք, ՍԴ դիմումների շատ քիչ քանակ, դրանց ապացուցելիության բազան էլ շատ թույլ էր և այլն, ապա որպես պատասխան՝ հաճախ լսում ես ոչ ռացիոնալ, հաճախ մեղադրական, զգայական դիտարկումներ: Ու քննարկումը անցնում է այլ դաշտ:  Ես ինքս էլ գիտեմ, որ մենք ընտրությունների հետ կապված ունենք բազմաթիվ խնդիրներ, ընտրակեղծիքներ կան, ընտրակաշառքներ կան, սակայն, եթե ես ձեռքիս տակ չունեմ փաստեր, ապացուցելի իրողություններ, ես ձեռնպահ եմ մնում հաստատողական կամ «պնդողական» հրապարակային դատողություն անելուց, քանզի այն իրական, տրամաբանված դիսկուրսում փաստարկման բազայի թուլության մասով քննադատության չի դիմանա: Լավագույն դեպքում ես կարող եմ միայն խոսել կեղծիքների ռիսկերի մասին կամ նման փաստը կարող եմ չբացառել, ոչ ավելին: Կարծում եմ՝ դիսկուրսում ամենից կարևոր իրողությունն այն է, որ մենք մեր ամեն դիտարկման համար ապացուցելի, տրամաբանված, հիմնավոր հիմքեր ունենանք: Հաջորդ խնդիրը դիսկուրսում այն է, որ եթե դու դիմացինի մոտեցման հետ համակարծիք չես, իսկ եթե դիմացինն առավել ևս ընդդիմադիր/դիմադիր հայացքների կրող է, ապա դու սովորաբար ավտոմատ կերպով դառնում ես իշխանամետ/ընդդիմադիր: Այսինքն՝ պիտակավորվում ես: Այս պարագայում որևէ մեկին հետաքրքիր չէ, թե քո դիտարկումը հիմնավոր է, թե ոչ: Դու այլևս դառնում ես կողմնապահ (մեզ մոտ անգամ լրատվամիջոցներն են «դիմադիր» ու «ընդդիմադիր» լինում, այն պարագայում, որ նրանց գերխնդիրը կարծեմ օբյեկտիվ տեղեկատվության ներկայացումը պետք է լինի): Մեզանում նման դիսկուրսը մի տեսակ անորակ է ստացվում: Դիսկուրսի խնդիրը պետք է լինի ճշմարտության բացահայտումը, ինչ-որ մի խնդրի լուծման մեխանիզմի ֆիքսումը, հակառակ դեպքում, եթե դիսկուրսի նպատակը «հաղթել-պարտվել» ինքնակայացմանը ձգտող մոտեցումն է, ապա նմանօրինակ դիսկուրսն անիմաստ ժամանակի կորուստ է: Մեզանում առկա «դիսկուրսում» կա մեկ այլ խնդիր ևս՝ պիտակավորված դատողությունները: Երբ «պահպանողական»-ի հետ խոսում ես լիբերալիզմից, նա հիշում է «եվրոպական այլասերված արժեքների» մասին ու այդ պիտակային դիտանկյունից նայում հետագայում քո ներկայացրած գրեթե բոլոր դատողություններին: Երբ «լիբերալի» հետ ես խոսում պահպանողականության այս կամ այն դրական կողմից, նա քեզ մեղադրում է ոչ դեմոկրատ լինելու մեջ: Քեզ կարող են խաչին գամել, եթե դու հայտնում ես քո կարծիքը, ասենք, դեմոկրատիայի ռիսկերի մասով կամ փաստում ես, որ ասենք այսօրվա ՀՀ-ում լրջագույն խնդիրներ կան օրենքի գերիշխանության հետ կապված: Նույն կերպ ՆԱՏՕ-ի կամ ՌԴ-ի վերաբերյալ քննարկումներում. այդ քննարկումները վերածվում են փոխադարձ անտագոնիստական մոտեցումների հրապարակման: «Արևմտամետ»-ի մոտ ՌԴ-ի անունն ես տալիս, կատաղում, հարձակվում է վրադ, «ռուսամետ»-ի մոտ ես սկսում խոսել ՆԱՏՕ-ից ու ԱՄՆ-ի կարևոր դերակատարումից, քեզ սկսում է մեղադրել «օտարամոլ գրանտակեր» լինելու մեջ: Իրականում աբսուրդ է, բայց դե... Ու այս ամենի, պիտակավորումների, հակատրամաբանական քննարկումների մեջ իրական ու օգտակար դիսկուրսը կորում է: Այն վերածվում է ինչ-որ մարդկանց կամ իրենց կայացման կամ ինչ-որ «տեր»-երի շահերի սպասարկման անիմաստ ու անարդյունավետ գործընթացի: Մինչդեռ քննարկման իմաստը կարծես այլ պետք է լիներ: Այսպես էլ մինչ մենք տարբեր շահերի ծիրերում սրա-նրա հետ «դիսկուրսներ» են վարում ցույց տալու համար, թե ով է «կրել», մենք ձախողում ենք այն հնարավորությունները, որ այդ քննարկումների արդյունքում կարելի էր գտնել պետության ու հասարակության զարգացման համար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10207975075160326 ...

    Կարդալ ավելին
  • Բելառուսի ու Ադրբեջանի խորացող գործակցությունը ինչ-որ մի կետում խնդիրներ կարող է ստեղծել ՀԱՊԿ-ի ֆորմատում Ս.թ. նոյեմբերի 28-29-ին Բելառուսի նախագահի այցը Ադրբեջան, հակամարտությունների լուծման վերաբերյալ միակողմանի հռչակագրի ստորագրումը Ի.Ալիևի հետ, ապա նաև տնտեսական քննարկումները, «Բատկա»-ին Հ.Ալիևի անվան մեդալով պարգևատրելը հստակ ու կոնկրետ ինստիտուցիոնալ գործակցության մեսիջներ են, որոնք վաղուց են ուրվագծվել ու այսօր դառնում են ավելի շոշափելի: Լինելով ՀԱՊԿ անդամ-երկիր՝ Բելառուսը մեկ անգամ չէ, որ կազմակերպության անդամ ՀՀ-ի շահերին հակասող քայլեր է ձեռնարկում կոնկրետ Ադրբեջանի հետ կապված: Պարզ է, որ Ադրբեջանի հետ մերձեցումը՝ այդ թվում՝ ռազմատեխնիկական ու տնտեսական բաղադրիչներով, բխում է Բելառուսի ազգային շահերից: Հայաստանի հետ Բելառուսին «սոսնձում» է միայն ՀԱՊԿ-ի իրավաքաղաքական բազան: Մյուս կողմից՝ Բելառուսին ամենևին դուր չի գալիս հատկապես խորացող հայ-ռուսական ռազմաքաղաքական կապերը, որի ներքո, օրինակ, ՀԱՊԿ-ում ՌԴ-ն սովորաբար ունի «+1» ձայն ավել:  Բելառուս - Ադրբեջան համագործակցության այս դիսբալանսը, որը հստակ ՀՀ շահերի դեմ գործընթաց է, փաստում է, որ վերջիվերջո ՀԱՊԿ երկրների ֆորմատում գալու է մի կարմիր գիծ, որից հետո վերահստակեցման են ենթարկվելու այդ կազմակերպության անդամների փոխհարաբերությունները: Սա այն կարևորագույն հիմնախնդիրներից է, որին պետք է պատասխանի հատկապես ՀԱՊԿ՝ որպես կայացման գործընթացում գտնվող կազմակերպություն: Եթե կարողանա ուղենշել այնպիսի վարքականոն, որի շրջանակներում ՀԱՊԿ երկրները իրենց արտաքին քաղաքական մոտեցումները կոորդինացնեն գործընկեր երկրների հետ, ապա կազմակերպությունը կհաջողի, եթե չկարողանա, ապա առկա ճաքերը, ասենք, ՀՀ-ի ու Բելառուսի, Ղազախստանի միջև կամ Ղրղզստանի ու Տաջիկստանի միջև կարող են կազմակերպության հեռանկարի հետ կապված լրջագույն խնդիրներ ստեղծել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10207974549507185 ...

    Կարդալ ավելին
  • Երեկ հերթական գերծանրաբեռնված օրն էր: Արդեն չեմ էլ հիշում թե հանրային տրանսպորտով ուր եմ գնում: Մեր հին, ավանդական գազելներից էր՝ կիսամաքուր, տեխնիկապես անսարք, անհարմար: Մեքենան կիսադատարկ էր, ես էլ վարորդի ետևում էի նստած: Կանգառներից մեկում երկու երիտասարդ նստեցին դիմացը: Հավանաբար նախաբանակային տարիքի էին: Նստեցին ու սկսեցին ակտիվ ինչ-որ բաներ քննարկել: Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում: Սակայն, երբ սկսեցին բանակային ծառայությունից խոսել, սկսեցի ականջի «պոչով» լսել: Ու դա շատ հետաքրքիր խոսակցություն դուրս եկավ: Պարզ դարձավ, որ առաջիկայում գնալու են բանակ: Քննարկում են, թե ավելի լավ ե՞րբ է գնալ ծառայության՝ ձմռանը, թե՞ ամռանը, ե՞րբ է տեխնիկապես ավելի հեշտ և ամենակարևորը՝ ո՞ւր կուզենային գնալ ծառայելու: Տղաներից մեկը ասում է. «Թե բա ընգերս ծառայըմ ա, ասում ա ամբողջ օրը չաստում հանգիստ նստած ենք, բան չկա անելու, խախանդ ա»:  Մյուսը հակադարձում ա. «Ու՞մ ա պետք էդ կարգի ծառայությունը: Ես կուզենամ գնամ առաջին գիծ: Բա հո չեմ լռվելու հետևներում: Համ էլ առաջին գիծ գիտես ընչի համար ես ծառայում»: Ընկերը պատասխանում ա. «Հաստատ: Ասում են ձև կա դիմում ես գրում վայենկամատ, որ քեզ հենց տանեն սահման: Ախպեր ես տենամ ոնց եմ անում պտի դիմումս գրեմ գնամ:»: Այդ պահին աչքս ընկավ վարորդի հայելուն,տեսա նրա ժպիտը, հասակացա, որ ինքն էլ ուշադիր հետևում էր խոսակցությանը: Տղաներից մեկը ասեց, որ վարորդը կանգնի կանգառում ու 200 դրամանոցը մեկնեց նրան: Վարորդը մի տեսակ նայեց տղային ու ասեց. «ես ձեր նման ապագա զինվոր լավ տղերքից փող չեմ վերցնում»: Չնայած տղաները փորձեցին ստիպել, որ գումարը վերցնի, բայց դե նա անդրդվելի մնաց: Մի տեսակ ինձ շատ լավ զգացի, թե տղերքի, թե վարորդի համար ու մտքումս ասեցի, որ մեր պետության բախտը իրոք բերել է, որ նման մարդիկ են ապրում էս մեր երկրում... Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10207842824494142 ...

    Կարդալ ավելին
  • Բազմիցս եմ կարևորել, որ բանակում բարեփոխումների մեկնարկը պետք է տալ՝ հիմք ընդունելով հետադարձ կապը և հատկապես զինվորի հետ բանակում առկա խնդիրների վերաբերյալ քննարկումները: Այսօր կարծես այս մոտեցմանը սկսում են ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել: Ս.թ. նոյեմբերի 15-ին լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ՀՀ պաշտպանության նախարարը նշել է, թե հայկական բանակի համար նոր կոշիկներ են արտադրվելու, որոնք նաև բրենդ են լինելու, ինչպես շվեյցարական բանակի դանակները: Այս գաղափարին նրանք եկել են զորացրված զինվորների հետ քննարկումների արդյունքում, երբ վերջիններս բազմիցս դժգոհել են բանակային կոշիկների որակից: Միտքը շատ լավն է ու կարևոր: Եթե հնարավոր լինի նշված որակի կոշիկներ արտադրել ու մատակարարել բանակին, ապա բազմաթիվ հարցեր ու խնդիրներ կարող են լուծում ստանալ, և ամենակարևորը՝ մարտական հերթապահություն իրականացնող զինվորականը հավելյալ դժվարություն չի ունենա կապված անհարմար կոշիկներ կրելու հետ: Մյուս կողմից էլ դա օբյեկտիվորեն կբարձրացնի զինվորի կենսունակությունը, պատրաստվածությունը (հայտնի է, որ ծառայության առաջին ամիսներին, երբեմն էլ ողջ ծառայության ընթացքում ոչ հարմարավետ կոշիկների արդյունքում զինվորները սովորաբար ունենում էին առողջական խնդիրներ ու լուրջ անհարմարություններ): Հավանաբար այլևս պետք է ետ կանգնել այն հնացած մոտեցումից, թե բանակային ծառայությունը «պարտադիր» պետք է լինի ծանր ու անհարմար: Միգուցե ելակետ պետք է վերցնենք կապը մի կողմից՝ զինվորի անվտանգության ու կարիքիների, մյուս կողմից՝ նրա առջև դրած խնդիրների արդյունավետ կատարման միջև: Եթե զինվորական կոշիկների որակը իրապես լինի մրցունակ, ապա դա կարող է լավագույն արտահանման ապրանքատեսակ դառնալ: Իսկ եթե այն հետաքրքրի այլ երկրների բանակներին, ապա հնարավոր պատվերները կարող են լինել մեծածավալ՝ դրանից բխող տնտեսական, աշխատատեղեր բացելու և վարկանիշային օգուտներով: Կարծում եմ՝ նման մոտեցումը եթե հաջողի, այն կարելի է կիրառել նաև մի շարք այլ, բանակի ու զինվորի համար կարևոր հարցերում: Կարծես ազգ-բանակ պարադիգմը սկսում է դանդաղ քայլերով միս ու արյուն ստանալ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10207835931721827 ...

    Կարդալ ավելին
  • 25 տարի է՝ մենք պատերազմի մեջ ենք: Հրադադարն այդ պատերազմի վիճակներից մեկն է միայն: Այս առումով օրակարգում ոչինչ չի փոխվել, ավելին՝ այն այսօր առավել է սրվել: Ի՞նչ ունենք այսօր... Ունենք ամենից կայացած պետական ինստիտուտ՝ բանակը (զինված ուժեր): Ունենք նրա համար անհրաժեշտ, այդ թվում՝ հարձակողական բնույթի զինտեխնիկա, որն ունակ է ապահովել անհրաժեշտ խնդիրների առնվազն մի զգալի մասի լուծումը: Ունենք չլուծված ԼՂ խնդիր: Ունենք ռազմական առումով պարբերաբար հոխորտացող ու այդ ուղղությամբ քայլեր ձեռնարկող հակառակորդ:  Եթե ապրիլյան դեպքերը չլինեին, հավանաբար առկա վտանգի ընկալումը կմնար նույնը՝ բթացած, պասիվ, անտարբեր: Ապրիլից հետո որոշ բաներ փոխվել են: Սակայն սպառնալիքի ու վտանգի մեր ընկալումներում ոչ այն չափով, որ վստահորեն նշենք, թե հաջորդ նման իրավիճակին մենք՝ հատկապես քաղաքացիներս, հատկապես հոգեբանորեն ու ֆիզիկապես առավել պատրաստ կլինենք: Եթե հարևան երկիրն ամեն օր հայտարարում է, որ խնդիրը լուծելու է ռազմական ճանապարհով, մենք բոլորս (քաղաքացուց մինչ չինովնիկ) նրա այդ դիտարկումները հետայսու առավել լուրջ պետք է ընդունենք ու հասկանանք, թե մենք որքանով ենք դրան պատրաստ: Իհարկե, զինված ուժերն ու բանակը պատրաստ են, սակայն ԼՂՀ ու ՀՀ քաղաքացին որքանո՞վ է պատրաստ, որքանո՞վ է տիրապետում զենքին, ռազմական պատրաստվածության նվազագույն գիտելիքներին, որքանո՞վ է նա ընդհանրապես ունակ ընդհանուր մոբիլիզացիայի պարագայում ապահովել իր վրա դրած երկիրը պաշտպանելու պարտականությունները... Մենք թվաքանակով փոքր ազգ ենք, ու մեզ համար ռազմական գործողությունների վերսկսման դեպքում ամեն հերոսական քայլ ունենում է լրջագույն անդրադարձ: Իրականում մեզ ռազադաշտում նահատակ հերոսներ պետք չեն: Մեզ պետք են քաղաքացիներ, ովքեր հստակ գիտեն իրենց անելիքը ռազմական գործողությունների պարագայում: Պարզ է, որ դրա համար ժամանակ է պետք, սակայն պետք է օր առաջ սկսել ու երկար-բարակ քննարկումներ չանել, քանզի պատերազմը վաղուց ծեծում է մեր դուռը, իսկ մենք ծանր ու թեթև ենք անում: Կարծում եմ՝ այս ուղղությամբ առաջին ու կարևոր քայլերից մեկը բուհ-երում ռազմական ամբիոնների վերաբացումն է, ուսանողների ու դասախոսների համար ռազմական հմտությունների անցկացման պարտադիր դասընթացների անցկացումը: Եթե բանակը ազգինն է, ազգն էլ՝ բանակինը, ապա բոլորս մեկի պես պետք է ունակ լինենք խնդիրները լուծելու: Իսկ դա նշանակում է, որ առանց ռազմական առումով գրագետ ու հմտություն ունեցող քաղաքացու ազգ-բանակը չի կարող իրողություն դառնալ: Հ.Գ. Այս մասին շատ է խոսվել, ինքս էլ բազմիցս եմ անդրադարձել: Ինչ-որ հատվածային քայլեր արվել են, սակայն պատերազմով երկրում դա բավարար չէ: Ասում եմ՝ հետո հանկարծ խոսքով ընկնենք, ուշ չլինի: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/alen.ghevondyan/posts/10207814771112825 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/mcERGvAwmwUVACAU1NZr.jpeg

    Երկու օր առաջ ոստիկանապետը նախագահին ներկայացրել է Ճանապարհային ոստիկանությունում կատարված փոփոխությունները։ Իմ կողմից մի ցանկ առաջարկեմ, որոնց մի մասը, ոնց հասկացա, արվում է արդեն. ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 1. Ոստիկանությանը իրավասություն տալ կոպիտ խախտումների համար խոշոր տուգանք սահմանելու, կրկնվելու դեպքում՝ վարորդական վկայականից զրկելու, առանց վկայականի վարելու դեպքում խախտողներին որոշ ժամանակով բանտարկելու իրավունք։ Օրինակ՝ ԱՄՆ-ում միլիարդատեր հաբրգած, խմած/ուռած վարորդներին, անկախ նրանից՝ ովքեր են (Փերիս Հիլթոնը, Բեն Աֆլեքը), բանտարկում են, որ խելքները գլուխը հավաքեն։ Մեզ մոտ տուգանք են սահմանում, որը մուծելուց հետո նույն դեմքերը նորից ու նորից խուժանավարի քշում են, քանի որ գումարը խնդիր չէ։ Տուգանեք, էլի կմուծենք։ 2. Ճանապարհային ոստիկաններին իրավասություն տալ հաբրգած լափառոշներին տեղում բերման ենթարկելու բաժին։ Հիմա անպատժելի հաբրգած դեմքերից ոստիկանները փորձում են խուսափել, չեն տուգանում, իսկ լուրջ խուլիգանության դեպքում կապվում են պարեկային խմբերի հետ՝ իրենց էդ պատմությունից դուրս հանելու համար։ 3. Ոստիկաններին զինել պլանշետներով, որ կարողանան արագ ճշտեն՝ ինչ մեքենա է իրենց դիմաց, ով է վարորդը, ինչ խախտումներ ունի արած, ունի վկայական, թե չունի, վճարել է գույքահարկը, թե ոչ, այլ ոչ հարցնեն փաստաթուղթը, որը եթե չունես, բերման ենթարկեն։ Ֆաշիստական Գերմանիան չէ, որ թղթով ապացուցես, որ հրեա չես, թուղթ չունես, գնա բաժին։ ID քարտը պետք է լինի միակ փաստաթուղթը, որի առկայության դեպքում հնարավոր լինի իմանալու ամեն ինչ։ 4. Ոստիկաններին զինել ալկոհոլ ստուգող սարքերով, որոնց գինը ծիծաղելի է պարզապես, որ մինչ օրս չունեն, որ ստուգելուց չասեն՝ «Մի հատ ՀՈ արա»։ Ի՞նչ «ՀՈ»։ Ձե՞ռ եք առնում։ Այսօրվա գործող կարգը այսպիսին է. «Խմած ես», «Խմած չեմ», «Դե գնացինք հիվանդանոց, արյան անալիզ հանձնես, երկու ժամ սպասես, հետո եթե պարզվի խմած չես, քշի գնա»։ Ո՞ր թիվն ա։   ՑԱՆԿԱԼԻ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 5. Ստիպելու վերջապես սևացրած պատուհաններով չքշելու, քանի որ սևացրած պատուհանի հետևում, որպես կանոն, թաքնվում են, թե չեմ երևում, ոնց կուզեմ, կքշեմ, մեկա չեն տեսնում՝ ով եմ, թող մտածեն՝ եսիմ ով եմ, վախենան, ես էլ ոնց կուզեմ, կքշեմ։ Պարզերես քշեք, պարզերես եղեք։ Համոզված եմ՝ վնաս էս որոշումից չկա, իսկ օգուտը բացահայտ է։ 6. Տուգանելու դեղինի տակ անցնող վարորդներին։ Մանրուք է, բայց համոզված եմ, որ խցանումների շատ մեծ մասը դրանից է լինում։ Թեքվել պատրաստվող մեքենաները կանգնած սպասում են, սպասում են, որ մեքենաների հոսքը ավարտվի, թեքվեն ձախ, դեղին լույսը միանում է։ Ու սկսվում է։ Մի կողմից դեղինի տակ սկսում են մտնել մինչ այդ կարմիրի տակ կանգնած մեքենաները, մյուս կողմից դեղինի տակ մտնում է մինչ այդ կանաչ լույսի տակ եկող մեքենան։ Արդյունքում սպասում ես, մինչ սա գա, գնա, որ 3-4 մեքենա իրար հետևից կանգնած սկսեն թեքվել, բայց նորերը գալիս հասնում են, ու մեքենաները ստիպված մնում են խաչմերուկի մեջտեղում։ Դեղինը պետք է լինի, որ կանաչի տակ մտածները գան անցնեն, այլ ոչ, որ նորերը մտնեն ու կարմիրի տակ նոր դատարկեն խաչմերուկը։ 7. Սովորեցնել մարզերում աշխատող ոստիկաններին վարորդների հետ նորմալ շփվելու։ Միգուցե միայն ինձ հետ է նման իրավիճակ, միգուցե սխալվում եմ, բայց Երևանում ոչ մի անգամ նման խնդիրների առաջ չեմ եկել, բայց մարզերում երկու անգամ կանգնեցրել են, մի անգամ հետևի լույսն էր փչացել, խորհուրդ են տվել սարքել, մյուս անգամ ուղղակի ստուգում էին, բայց երկու անգամ էլ էն տպավորությունն էր, որ հազար տարվա ընկերներ ենք։ Չեմ ուզում, ընկեր ջան։ Ես «դու»-ով չեմ խոսում, ինձ հետ էլ պետք չի տնավարի խոսել։ Ես վարորդ եմ, դուք՝ ոստիկան։ Այլ առաջարկնե՞ր․․․ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/517design/posts/10155070207089273

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն