• Լևոն Բաբաջանյան
  • Պաթոսից (ներշնչանք) հետո հետևությունների շարք 2` 1. Հայաստանում հակառուսական տրամադրություններ տարածում են հենց ռուսները:  2. Խաղաղապահների զորքերի ներգրավման այլընտրանքը պրոֆեսիոնալ (наемник) բանակի կազմակերպումն է, գոնե սահմանի ողջ երկայնքով: Թե չէ ստացվում է մենք էստեղ տեղներս տաք-տաք նստած «փիլիսոփայում» ենք կյանքները «հանուն հայրենիք» իռացիոնալ շահի համար վտանգողների փոխարեն: Էս էն դեպքնա, որ անվտանգության և ազատության երկընտրանքում պետք է միշտ ազատությունն ընտրել, բայց այդ ազատությունը շատ թանկ, շաաատ թանկ ու կենսական նշանակություն ունեցող ճոխություն է: 3. Սահմանի անվտանգությունը առաջին հերթին կախված է երկրի տնտեսական, գիտական, սոցիալական, քաղաքական պոտենցիալից: Սա պաթոս չի, իրոք էդպեսա: Իսկ անվտանգության խնդիրները լուրջ խթան են գիտության և տնտեսության զարգացման համար, որովհետև դրանք միշտ ռազմական պատվեր կատարելիս են զարգանում:  4. Պոպուլիզմը քաղաքական կարիերա անելու համար լուրջ գործոն է, բայց ոչ մի կերպ անվտանգություն չի ապահովում:  5. Աղոթելը չի օգնում: Ուստի ապաստարան կառուցելը ավելի «աստվածահաճո» գործ է, քան եկեղեցի կառուցելը: Առաջինն ավելի շատ կյանքեր է փրկել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1695203867413851&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այն որ մարտունակ ու կազմակերպված բանակ ունենք, դա նախանցյալ տարվա օգոստոսյան հակամարտությունից պարզ դարձավ, բայց որ տեղեկատվական դաշտն էլ է այսքան կազմակերպված ու ոչ պակաս մարտունակ, արդեն բացահայտում էր: 21-րդ դարում, երբ մարտերն ընթանում են երկու ճակատներով` սովորական և տեղեկատվական, միայն մարտունակ բանակ ունենալը քիչ է, պետք է նաև մարտունակ տեղեկատվական դաշտ ունենալ: Իսկ մեր տեղեկատվական անվտանգության մակարդակը ուղղակի զարմացնում է: Ձևի համար նյուզֆիդումս գոնե մի հակաքարոզչություն կամ խուճապ առաջացնող տեղեկություն կամ կարծիք չհանդիպեցի: Սա կոչվում է տեղեկատվական հիգիենա, երբ մարդն իրեն ապահովում է ամեն տեսակ տեղեկատվական աղբով վարակվելու վտանգից: Բանակից բացի, կարելի է արդեն խոսել մեկ ուրիշ կազմակերպված կառույցի` տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի մասին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1692744290993142&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հրազդանի ընտրություններում արդեն իսկ ակնհայտ է, որ ՔՊ-ն տիրել ու տիրելու է տեղեկատվական-քարոզչական տարածությանը, ինչը պայմանավորված է Փաշինյանի գործոնով, կուսակցական ակտիվով և տեղեկատվական դաշտին բնորոշ ընդհանուր ընդիմադիր տրամադրություններով: Սա նախընտրական քարոզարշավի նոր մեթոդաբանություն է, որի արդյունավետությունը դեռ կերևա առաջիկա ընտրությանը: Միևնույն ժամանակ ապրիլի 17-ի ընտրությունը փորձադաշտ է ՔՊ-ի և փոփոխությունների հայտ ներկայացրած հանրապետականի համար: Համենայնդեպս այդ օրը լինելու է առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների լակմուսի թուղթը, որտեղ երևալու է ինչպես հանրապետականի նոր կանոններով խաղալու պատրաստակամությունը, այնպես էլ ՔՊ-ի հայտարարած ինստիտուցիոնալ ընդիմության իրատեսականությունը: Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1691299901137581&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեր քաղաքական իրականության համար մի կողմից արդեն օրինաչափություն է, որ ընտրություններից առաջ սնկի նման նոր կուսակցություններ ու խմբեր են առաջանում, բայց մյուս կողմից էլ այդ ամենը կարելի է մի քիչ գրագետ անել էլի: Օրինակ` հայտարարությունները, որ իշխանությունները երկիրը հասցրել են կործանման եզրին, մյուս տարվանից տնտեսական կոլապսի մեջ ենք հայտնվելու, օլիգարիխան խեղդեց ժողովրդին և այլն, այլևս մոդայիկ չեն, կամ դրանցով արդեն քիչ մարդկանց կարելի է «կուտ տալ»: Կարելի է ավելի կրեատիվ լինել, գոնե նոր գաղափարախոսություններ կամ ինչ-որ այլընտրանքային ծրագրեր կարելի է առաջարկել, թե չէ ախպերությունով իշխելը արդեն կա, դրանով էլ ոչ մեկի չեք զարմացնի... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1685384681729103&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջին տարիներին Հայաստանի քաղաքական դաշտը նպատակաուղղված կերպով մաքրվել է ընդիմության հավակնություն ունեցող գրեթե բոլոր քաղաքական ուժերից, ինչի հետևանքով կենսունակ է գտնվել ընդամենը մեկ ուժ, որն էլ այսօր միանձնյա տոն է տալիս Հայաստանի արդեն գոյություն չունեցող քաղաքական կյանքում: Խնդիրն այն է, որ քաղաքականություն չի կարող լինել այնտեղ, որտեղ չկա մեկից ավելի խաղացող: Մի խաղացողի դեպքում քաղաքական ուժերի միջև մրցակցությունը փոխակերպվում է հասարակություն-իշխանություն հակադրության, քանի որ որոշումները կայացվում են մի ուժի կողմից, ուստի պատասխանատվությունն էլ, մեղադրանքներն էլ, հետևանքներն են կրում է միայն այդ ուժը, ինչը վտանագավոր է առաջին հերթին հենց այդ ուժի` տվյալ դեպքում հանրապետականների համար: Ուստի քաղաքական դաշտում նոր խաղացողների հայտնվելը առաջին հերթին «ձեռնտու» է գործող իշխանություններին: Եթե գործող իշխանությունը նպատակ ունի մնալ քաղաքական կյանքում, ապա որքան էլ տարօրինակ թվա, պետք է հնարավորություն տա նոր ուժերին դաշտ մտնելու: Նոր քաղաքական ուժեր ոնց որ թե արդեն ձևավորվում են, խաղացող դառնալու ռեալ հավակնություն նույնպես ունեն: Տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունը ռեալ շանս է դրսևորվելու ու ակտիվ խաղացող դառնալու համար: Եթե հանրապետականները հեռատես գտնվեն, ապա «կթողնեն», որ առաջիկա ՏԻՄ ընտրություններին գոնե ինչ-ինչ համայնքներում ընդիմության հավակնություն ունեցող ուժերը հասնեն հաջողության, ոչ թե հանուն Հայաստանի, հանուն պետականության ու պաթոսային այլ նպատակների, այլ գործնականում հանուն իրենց: Հակառակ դեպքում էլ ավելի է խորանալու իշխանություն-հասարակություն գոյություն ունեցող անջրպետը, ինչը կարող է շատ անկանխատեսելի հետևանքներ ունենալ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1682702941997277&id=100007727617126&ref=notif¬if_t=close_fr ...

    Կարդալ ավելին
  • Պետական աշխատողների մի մեծ բանակ ունենք, որոնք ոչ այն է աշխատում են, ոչ էլ կարելի է ասել, որ գործազուրկ են: Տպավորություն է, թե պետական սեկտորի աշխատակիցների մի որոշ մասի համար աշխատանքը զուտ սոցիալականացնող գործառույթ է կատարում. պաշտոնական հագնված գործի են գնում առավոտյան, մի երկու թուղթ-բան են լրացնում ու երեկոյան գալիս են տուն: Բայց մեծ հաշվով պարապ են: Ստացվումա, որ պետությունը այդ մարդկանց հենց այնպես պահում է: Ընդ որում` «պարապ պետական աշխատողի» ինստիտուտը և պետության համար հավելյալ ծանր բեռ է, և միևնույն ժամանակ այդ աշխատողների համար ճակատագրական նշանակություն է ունենում: Պարապ պետական աշխատողը հարմարվում է իր չնչին աշխատավարձին, ինքը մեծ հաշվով գոհ է իր ստացածից, համարում է դա հաջողություն, քանի որ ինքն էլ գիտի, որ վարձատրվում է գրեթե ոչինչ չանելու դիմաց: Բայց անգամ իր համար աննկատ կերպով զուր վատնում է կյանքի ամենաակտիվ շրջանը, սովորում է անզբաղությանը, ու հետո էլ բողոքում է, թե վատ է ապրում ու նման բաներ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1677486285852276&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դաշնակցությանը վերջերս շատ են մեղադրում, թե ծախվեց իշխանություններին, պաշտոնները փոխեց իր քաղաքական արժանապատվության կամ ընտրազանգվածի համակրանքի հետ և այլն, և այլն: Բայց իրականում, եթե մի կողմ թողնենք պաշտոնի գնալու մարդուն բնորոշ «բնածին» հակվածությունը, դաշնակները շատ էլ ռացիոնալ են վարվել: Խնդիրն այն է, որ ընտրազանգվածի համակրանքը Հայաստանի անկախացման օրվանից իսկ սկսած երբեք վճռորոշ գործոն չի եղել: Կուսակցությունները կամ քաղաքական խմբերը իշխանություն են ստացել ոչ թե ընտրազանգվածի համակրանքն ունենալով, այլ ներպալատական համաձայնությունների կամ էլ ուժային, ֆինանսական, մարդկային ռեսուրսների կազմակերպված օգտագործման շնորհիվ: Այդ մարդիկ էլ հասկացել են, որ գալիք խորհրդարանական ընտրություններում մանդատ ունենալու համար պետք է ոչ թե բարի համբավ կամ քաղաքական արժանապատվություն ունենալ, այլ պարզապես անհրաժեշտ լծակներ: Խաղի կանոնները լավ գիտեն, ու խաղում են այդ կանոններով, էդքան բան... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1670602219874016&id=100007727617126¬if_t=close_friend_a ...

    Կարդալ ավելին
  • Եվրասիականության գաղափարակիր մի շատ խելացի ռուս մտածող կար` Նիկոլայ Տրուբեցկոյ (վերջերս էլ փիլիսոփայության մեր մասնագետների կողմից թարգամնվեց նրա աշխատությունների ժողովածուն` «Եվրոպան և մարդկությունը»): Տրուբեցկոյը հետաքրքիր կերպով մշակութային, էթնիկական, աշխարհայացքային ընդհանրություններ է անցկացնում սլավոնական(ռուսներ, բելոռուսներ, ուկրաինացիներ և այլն) և թուրանական (թուրքեր, ղազախներ, թաթարներ, ղրղզներ և այլն) ժողովուրդների միջև` դրանով հակադրելով աշխարհի եվրասիական պատկերը եվրոպականին: Ըստ Տրուբեցկոյի` եվրոպական ռացիոնալիզմի, պրագմատիզմի, սեկյուլարիզմի համար միշտ էլ խորթ է լինելու եվրասիական ոգեպաշտությունը, ծավալապաշտությունը, իռացիոնալիզմը, եվրոպական անհատապաշտությունը չի կարող համագոյակցել եվրասիական հոտային կենսակերպին և այլն: Սկզբունքորեն այս երկու աշխարհպատկերները` եվրասիականը և եվրոպականը չեն կարող իրար հասկանալ: Եթե ընդունենք Տրուբեցկոյի ճշմարտացիությունը, ապա այդ կերպ կարելի է բացատրել թյուրքական և սլավոնական ժողովուրդների համար ընդհանուր անձի պաշտամունքը, կլանային հարաբերությունները, համակարգված կոռուպցիան և այլն, քանի որ սրանք հոտային մտածողության հետևանքներ են, և ոչ անհատական: Եթե մարդն իրեն առանձին անհատ է դիտում, ոչ թե հոտի մաս, ուրեմն միակ ինստիտուտը որի վրա նա պետք է հույս դնի, անդեմ պետությունն է, և ոչ թե ընտանիքը, տոհմը, ախպերությունը և այլն:  Հիմա խնդիրն այն է, որ եվրասիականության բազում տեսաբաններ (օրինակ` Դուգինը) հայերիս նույնպես նրանց մաս են համարում, ու իսկապես հավատում են դրան: Մեր որոշ վերլուծաբաններ ու հրապարակախոսներ, ոգևորված եվրասիականների մտքերով, հակադրում են եվրասիականությանը բնորոշ արժեքները եվրոպականին` մեզ համարելով ոչ եվրոպական: Էստեղ մենք քաղաքակրթական տեսանկյունից կողմնորոշվելու խնդիր ունենք` մենք եվրասիական հորդայի արժեհամակարգի կրող ենք, թե եվրոպական էգոիզմի: Երկուսն էլ մի բան չեն, բայց մենք էլ հակադրելու բան չունենք մեծ հաշվով: Սա լուրջ խնդիրա, որը պետք է պատշաճ ուշադրության արժանանա մեր հումանիտարների կողմից, որոնք առանց պետական աջակցության ուղղակի չեն աշխատի (չեք հավատա, բայց իրանք էլ տուն տեղ ունեն): Սա ՏՏ ոլորտը չի, որ կարողանա ինքնաֆինանսավորվել, բայց ոչ պակաս կարևոր ոլորտ է, որին եթե ուշադրություն չդարձնենք, կորչելու ենք գրողի ծոցը` էդպես էլ չիմանալով, թե ով է մեղավոր և ինչ անել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1667756090158629&id=100007727617126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Շատերն են զարմանում, միգուցե զայրանում, թե բա եթե ընտրությունները կեղծվել են, ժողովրդի քվեն գողացվել է ու նման բաներ, բա ինչի մարդիկ դուրս չեն գալիս փողոց, ինչի պահանջատեր չեն, ինչի պատիվ ու պատասխան չեն պահանջում իրենց քվեն գողացողներից, կարճ ասած` ինչի քաղաքացի չեն: Ուրեմն էսպես` դուրս չեն գալիս փողոց, որովհետև ցուրտա, երկրորդ` բոլոր նրանք, ովքեր կարծում են, թե հասարակությունը բանական մարդկանց հանրագումարա, առնվազն ծանոթ չեն ամբոխին, ամբոխի հոգեբանությանը, նրա վարքի առանձնահատկություններին (շատ չխորանանք, կարդանք` Լեբոն, Թարդ, Բոդրիար, Ռայխ և այլն), երրորդ` քաղաքականությունը ոչ միայն շահերի պայքար է, այլ նաև զանգվածային տրամարդությունների բախում է, որտեղ հաջողվում է նա, ով կարողանում է ճիշտ կազմակերպել իր թիմը, ով կարողանում է ազդել զանգվածային հոգեբանության վրա, ու դրա համար առնվազն պետք է իմանալ, թե ոնց դա անել, իսկ դրա համար ճիշտ գրքերա պետք կարդալ, չորրորդ` հիմարություն է սպասել, թե երբ մարդիկ խելքի կգան, երբ կդրսևորեն քաղաքացիական կեցվածք և այլն, քանզի քաղաքացու գաղափարը ընդամենը մարդու մասին տեսական մոդել է, ու մարդը ժամանակ առ ժամանակ կարող է էդպիսին լինել, կամ էլ չլինել, հինգերորդ` ինչպես քաղաքականությունը, այնպես էլ գործունեության ամեն ոլորտ ընդամենը խաղ է մարդու համար, էսօր նա քաղաքականություն է խաղում, վաղը խաղալու է ընտանիք, մյուս օրը` փող աշխատել, էն մյուս օրը` սեր, սեքս, գիտություն և այլն, իսկ այսօր ուղղակի մարդիկ հոգնել են քաղաքականություն խաղալուց, չեն վախենում է, այլ հոգնել են, հոգնել: Էլի շատ կետեր կան, բայց քաղաքական թիմերի համար գոնե էսքանն իմանալն անհրաժեշտա, թե չէ հավերժ զարմանալու են ու զայրանալու, զարմանալու են ու զայրանալու... Հ.Գ. իսկ ավելի պատկերավոր` էս գլուխգործոցում... Կից նյութն՝ http://gidonline.club/2011/07/proletaya-nad-gnezdom-kukushki/ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1651778091756429&id=100007727617126&pnref=story ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

Քաղաքականություն